45 و قال عليه السلام لَوْ ضَرَبْتُ خَيْشُومَ الْمُؤْمِنِ بِسَيْفِي هَذَا عَلى أَنْ يُبْغِضَنِي مَا أَبْغَضَنِي ؛ وَلَوْ صَبَبْتُ الدُّنْيَا بِجَمَّاتِهَا عَلَى الْمُنَافِقِ عَلى أَنْ يُحِبَّنِي مَا أَحَبَّنِى . وَذَلِكَ أَنَّهُ قُضِيَ فَانْقَضى عَلى لِسَانِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ صلى الله عليه و آله ؛ أَنَّهُ قَالَ : يَا عَلِيُّ ، لَايُبْغِضُكَ مُؤْمِنٌ ، وَلَا يُحِبُّكَ مُنَافِقٌ .
امام عليه السلام فرمود :
اگر با شمشيرم بر بُن بينى مؤمن بزنم كه مرا دشمن بدارد دشمن نخواهد داشت ! و اگر تمام دنيا را بر منافق بريزم كه مرا دوست بدارد دوست نمىدارد ! چرا كه مقدر شده و بر زبان پيامبر درسنخوانده جارى شده كه فرمود : اى على ! هيچ مؤمنى تو را دشمن نمىدارد و هيچ منافقى تو را دوست نخواهد داشت ! « 1 »
هامش
( 1 ) . سند گفتار حكيمانه :
اين كلام نورانى و پر معنا بخشى از خطبهاى است كه « رفيق بن فرقد » آن را از امام عليه السلام نقل كرده است و گروه زيادى از مورخان و راويان شيعه و اهل سنت قبل از سيّد رضى و بعد از او آن را در كتابهاى خود آوردهاند از جمله : ابو جعفر طبرى در كتاب بشارة المصطفى و شيخ طوسى در امالى و زمخشرى در ربيع الابرار و مسلم در صحيح خود ( در كتاب الايمان ، باب 33 ، ح 131 ) و امام احمد در مسند و نسايى در سنن و ابن عبدالبر در استيعاب و ابو نعيم اصفهانى در حلية و متّقى هندى در كنز العمال و حاكم در مستدرك بخش اخير اين كلام حكمتآميز كه از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است را با تفاوتهايى آوردهاند . ( مصادر نهجالبلاغه ، ج 4 ، ص 42 با تلخيص ) .