شرح و تفسير دوستان و دشمنان واقعى من
امام عليه السلام در اين سخن حكمتآميزش به حقيقتى قابل توجه اشاره مىكند كه آثارش در طول تاريخ زندگى امام عليه السلام ديدنى است . مىفرمايد : « اگر با اين شمشيرم بر بن بينى مؤمن بزنم كه مرا دشمن بدارد دشمن نخواهد داشت و اگر تمام دنيا را بر منافق بريزم كه مرا دوست بدارد دوست نخواهد داشت » ؛
( لَوْ ضَرَبْتُ خَيْشُومَ الْمُؤْمِنِ بِسَيْفِي هَذَا عَلَى أَنْ يُبْغِضَنِي ؛ مَا أَبْغَضَنِي ؛ وَلَوْ صَبَبْتُ الدُّنْيَا بِجَمَّاتِهَا عَلَى الْمُنَافِقِ عَلى أَنْ يُحِبَّنِي مَا أَحَبَّنِي )
. آنگاه امام عليه السلام به گفتارى از پيغمبر اكرم در اين زمينه استناد مىجويد و مىفرمايد : « اين به دليل آن است كه مقدر شده و بر زبان پيامبر امّى و درس نخوانده جارى شده كه فرمود : اى على ! هيچ مؤمنى تو را دشمن نمىدارد و هيچ منافقى تو را دوست نخواهد داشت » ؛
( وَذَلِكَ أَنَّهُ قُضِيَ فَانْقَضى عَلى لِسَانِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ صلى الله عليه و آله ؛ أَنَّهُ قَالَ : يَا عَلِيُّ ، لَايُبْغِضُكَ مُؤْمِنٌ ، وَلَا يُحِبُّكَ مُنَافِقٌ )
. جملهء
« قُضِيَ فَانْقَضَى عَلَى لِسَانِ النَّبِيِّ
. . . » اشاره به اين است كه اين حقيقت كه مؤمنان هرگز على را مبغوض نمىدارند و منافقان هرگز او را دوست نخواهند داشت نخست در علم الهى گذشته و مقدر گشته سپس بر لسان پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله جارى شده است .
از اين حديث شريف استفاده مىشود كه وجود مبارك اميرمؤمنان على بن