در حديثى از امير مؤمنان على عليه السلام كه در غررالحكم آمده مىخوانيم :
« قِوامُ الشَّريعَةِ الْأمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّهْيُ عَنِ الْمُنْكَرِ وَإقامَةُ الْحُدُودِ ؛
اساس شريعت و دين امر به معروف و نهى از منكر و اجراى حدود الهى است » . « 1 »
در حديث ديگرى از آن حضرت در همان كتاب آمده است :
« الْأَمْرُ بِالْمَعْرُوفِ أَفْضَلُ أَعْمَالِ الْخَلْقِ ؛
امر به معروف برترين اعمال بندگان خداست » . « 2 »
در روايت ديگرى آمده است :
« كَانَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام إِذَا مَرَّ بِجَمَاعَةٍ يَخْتَصِمُونَ لَا يَجُوزُهُمْ حَتَّى يَقُولَ ثَلَاثاً اتَّقُوا اللَّهَ يَرْفَعُ بِهَا صَوْتَهُ ؛
امام صادق عليه السلام هنگامى كه از كنار گروهى عبور مىكرد كه با يكديگر در حال پرخاش بودند مىايستاد و با صداى بلند فرياد مىزد : از خدا بترسيد ، از خدا بترسيد ، از خدا بترسيد ( تا شرمنده شوند و دست از نزاع بردارند ) » . « 3 »
قرآن مجيد صادقان را در سورهء بقره آيهء 177 چنين معرفى مىكند : « « لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ . . . وَالصَّابِرينَ فِي الْبَأْساءِ وَالضَّرَّاءِ وَحينَ الْبَأْسِ أُولئِكَ الَّذينَ صَدَقُوا وَأُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ » ؛ نيكى ( تنها ) اين نيست كه ( به هنگام نماز ) روى خود را به سوى مشرق يا مغرب كنيد ( و تمام در فكر تغيير قبله باشيد ) بلكه نيكى ( و نيكوكار ) كسى است كه به خدا ايمان داشته باشد . . . و در برابر مشكلات و بيمارىها و در ميدان جنگ استقامت به خرج دهد . آنها كسانى هستند كه راست مىگويند و آنها پرهيزگارانند » .
تعبير به « مواطن » ممكن است اشاره به ميدانهاى نبرد باشد ، همانطور كه در قرآن مجيد آمده است : « لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَة » « 4 » و ممكن است معنى گستردهاى داشته باشد كه هرگونه مقابلهء با دشمنان را چه در ميدان نبرد و چه در
هامش
( 1 ) . غررالحكم ، ح 7639 .
( 2 ) . همان ، ح 7632 .
( 3 ) . كافى ، ج 5 ، ص 59 ، ح 12 .
( 4 ) . توبه ، آيهء 25 .