جِئْتَ بِآيَةٍ فَأْتِ بِها إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ( 106 ) فَأَلْقى عَصاهُ فَإِذا هِيَ ثُعْبانٌ مُبِينٌ ( 107 )
وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرِينَ ( 108 )
معناى واژهها
105 [ حقيق ] : شايسته .
108 [ نزع ] : نزع حركت دادن چيزى از جايى است .
/ 396
ستم به آيات خدا و عاقبت فساد كنندگان
رهنمودهايى از آيات :
پس از سخن از جوامعى كه به سبب فسادشان هلاك شدهاند و از ميان رفتهاند ، اكنون سخن از جامعهاى است كه از حيث تمدن والاتر ، ولى در جاهليت غرقهتر بودند . اين جامعهء ، جامعهء فرعون و قوم اوست . در قرآن مجيد از فرعون و جامعهء او سخن بسيار رفته است . جز اين سوره در ديگر سورهها هم اشاراتى به اين جامعه هست . شايد از اين روى به جوامعى كه بعدها به وجود آمد شبيهتر بوده است .
موسى ( ع ) را خداى تعالى با آيات و معجزاتى به سوى فرعون و قوم او فرو فرستاد گرد فرعون را جماعتى از مردم توانگر و خودپسند گرفته بود . اينان آيات خدا را نپذيرفتند ، پس بنگر كه عاقبت آنان به كجا كشيد . اين عاقبت همان عاقبت قوم نوح و هود و صالح و لوط و شعيب بود كه اگر چه به صورت ديگرگون بود ، در