آيات علاماتى است كه بر حقيقت دلالت مىكنند و ظلم به آنها يعنى ظلم به حقيقت به عبارت ديگر ظلم انسان به خودش از طريق ظلم به حقيقت و كافر شدن به آيات .
فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ
- اينك بنگر كه عاقبت مفسدان چگونه بوده است . » آيا با رسوايى و عار هلاك نشدند ؟ فساد هر حركتى است مخالف سنتهاى خدا در زندگى و چون در اين مجموعه از آيات بنگريم ، يعنى از آيهء ( 56 ) اين سوره كه مىگويد « در زمين فساد نكنيد بعد از اصلاح آن » تا آخر داستانهايى كه از كشاكش پيامبران با جوامع جاهلى خود حكايت دارد به يك معنى كلى از فساد آگاه مىشويم و آن مخالفت با سنتهاى خدا و نشانههاى حقيقت است .
[ 104 ] خداى سبحان جهان را به صلاح آورده و بركات خود بر آن ارزانى كرده است و آن را به سوى كمال فرا برده . پس او پروردگار جهانيان است و از اين رو است كه از جانب خود پيامبران به سوى بشر مىفرستد ، يعنى براى كسى كه آفتاب و ماه را مسخر او كرده و براى او بادهاى بشارت دهنده به رحمت خود را مىفرستد .
وَ قالَ مُوسى يا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ
- موسى گفت : اى فرعون من پيامبرى از جانب پروردگار عالميانم . »
ميان تكذيب و تصديق
[ 105 ] پيامبران ( ع ) در دعوتهاى خود بر اين حقيقت تأكيد دارند كه دروغ بستن به خدا گناهى بزرگ است . بنا بر اين اگر خود به خدا - نعوذ باللّه - دروغ بندند در زمرهء گناهكاران خواهند بود و حال آن كه رسولان پروردگار سراسر سيرتشان امانت / 399 و راستى و فداكارى است .
اين ويژگيها براى انسانها جز اين را كشف مىكنند و يا اين كه انسانهايى صادق هستند . اگر اين همه تأكيد مكرّر نبود كه دروغ بستن بر خدا گمراهى بزرگ