بخش چهارم
وَ اعْلَمْ - يَا مُحَمَّدُ بْنَ أَبِي بَكْرٍ - أَنِّي قَدْ وَلَّيْتُكَ أَعْظَمَ أَجْنَادِي فِي نَفْسِي أَهْلَ مِصْرَ ، فَأَنْتَ مَحْقُوقٌ أَنْ تُخَالِفَ عَلَى نَفْسِكَ ، وَ أَنْ تُنَافِحَ عَنْ دِينِكَ وَ لَوْ لَمْ يَكُنْ لَكَ إِلَّا سَاعَةٌ مِنَ الدَّهْرِ ، وَ لَا تُسْخِطِ اللَّهَ بِرِضَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِهِ ، فَإِنَّ فِي اللَّهِ خَلَفاً مِنْ غَيْرِهِ ، وَ لَيْسَ مِنَ اللَّهِ خَلَفٌ فِي غَيْرِهِ . صَلِّ الصَّلَاةَ لِوَقْتِهَا الْمُؤَقَّتِ لَهَا ، وَ لَا تُعَجِّلْ وَقْتَهَا لِفَرَاغٍ ، وَ لَا تُؤَخِّرْهَا عَنْ وَقْتِهَا لِاشْتِغَالٍ . وَ اعْلَمْ أَنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ عَمَلِكَ تَبَعٌ لِصَلَاتِكَ .
ترجمه
اى محمد بن ابىبكر ! بدان كه من تو را سرپرست و والى بزرگترين بخش و امّت از كشور ( اسلام ) نمودم و آن اهل مصرند ، « بنابراين شايسته است كه با خواستههاى دلت مخالفت كنى ( چرا كه جهاد با نفس برترين جهاد است ) بر تو لازم است كه از دينت دفاع كنى هر چند بيش از يك ساعت از عمر تو باقى نمانده باشد . هرگز خداوند را براى جلب رضاى كسى از مخلوقش به خشم نياور چرا كه خداوند جاى همه كس را مىگيرد و كسى نمىتواند جاى او را بگيرد .
نماز را در اوقات خودش بجاى آر نه آنكه به هنگام بيكارى در انجامش تعجيل كنى و نه آنكه به هنگام اشتغال به كار آن را تأخير بيندازى و بدان تمام اعمالت تابع نماز تو خواهد بود ( اگر نماز را آن گونه كه بايد و شايد و به طور كامل انجام دهى اعمال ديگرت سامان خواهد يافت و در قيامت نيز نخست به نمازت مىنگرند سپس به ساير اعمالت ) .