بخش دوم
وَ اعْلَمُوا عِبَادَ اللَّهِ أَنَّ الْمُتَّقِينَ ذَهَبُوا بِعَاجِلِ الدُّنْيَا وَ آجِلِ الْآخِرَةِ ، فَشَارَكُوا أَهْلَ الدُّنْيَا فِي دُنْيَاهُمْ ، وَ لَمْ يُشَارِكُوا أَهْلَ الدُّنْيَا فِي آخِرَتِهِمْ ؛ سَكَنُوا الدُّنْيَا بِأَفْضَلِ مَا سُكِنَتْ ، وَ أَكَلُوهَا بِأَفْضَلِ مَا أُكِلَتْ ، فَحَظُوا مِنَ الدُّنْيَا بِمَا حَظِيَ بِهِ الْمُتْرَفُونَ ، وَ أَخَذُوا مِنْهَا مَا أَخَذَهُ الْجَبَابِرَةُ الْمُتَكَبِّرُونَ ؛ ثُمَّ انْقَلَبُوا عَنْهَا بِالزَّادِ الْمُبَلِّغِ ؛ وَ الْمَتْجَرِ الرَّابِحِ أَصَابُوا لَذَّةَ زُهْدِ الدُّنْيَا فِي دُنْيَاهُمْ ، وَ تَيَقَّنُوا أَنَّهُمْ جِيرَانُ اللَّهِ غَداً فِي آخِرَتِهِمْ . لَا تُرَدُّ لَهُمْ دَعْوَةٌ ، وَ لَا يَنْقُصُ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنْ لَذَّةٍ .
ترجمه
بدانيد اى بندگان خدا كه پرهيزكاران هم از دنياى زودگذر بهره گرفتند و هم از سراى آخرت ، با اهل دنيا در دنيايشان شركت جستند در حالى كه با اهل دنيا در آخرت ( تاريك ) آنها شركت نكردند آنها در دنيا بهترين مسكن ( مسكنهاى ساده و دور از تكلف و زرق و برق ) را برگزيدند و بهترين خوراكها ( خوراك ساده و حلال و مورد نياز ) را تناول كردند و همان لذتى را كه متنعمان از دنيا بردند ، نصيبشان شد و آنچه را جباران مستكبر از آن بهره گرفتند ، بهرهء آنان گشت ( زيرا زندگى سادهء اينها لذتبخشتر از زندگى پر زرق و برق آنان بود ) سپس آنها ( پرهيزكاران ) از اين جهان با زاد و توشهء كافى و تجارتى پر سود ، به سوى سفر آخرت رفتند . از لذت زهد در دنيا بهرهمند شدند و يقين كردند كه در آخرت همسايگان خدايند ، در سرايى كه هر چه تقاضا كنند اجابت مىشود و هيچ گونه لذتى از آنها دريغ نخواهد شد .