به ديگرى نيز سلام و تحيّت كند . اگر لحظاتى به يكى نگاه مىكند به همان اندازه به ديگرى نگاه كند . اصرار اسلام به رعايت اين گونه دستورات براى پيشگيرى از ظلم و ستمهاى فراتر است و ما تصور نمىكنيم در هيچ يك از قوانين قضايى و حكومتى دنيا يك چنين دقتهايى در مورد رعايت اصل عدالت شده باشد .
در حديثى كه مرحوم كلينى در كافى آورده است از امير مؤمنان عليه السلام مىخوانيم :
« مَنِ ابْتُلِيَ بِالْقَضَاءِ فَلْيُوَاسِ بَيْنَهُمْ فِي الْإِشَارَةِ وَ فِي النَّظَرِ وَ فِي الْمَجْلِسِ ؛ كسى كه عهدهدار قضاوت در ميان مردم شد ، بايد در ميان آنها در اشاره و در نگاه و در مجلس ، مساوات برقرار سازد ( و يكى را بر ديگرى در هيچ چيز برترى ندهد ) » . « 1 »
شبيه همين معنا در نامهء 46 كه براى بعضى از كارگزاران امام عليه السلام نوشته شده آمده است .
سپس امام عليه السلام در ادامهء اين سخن دليلى براى اين دستور بيان كرده ، مىفرمايد :
« زيرا خداوند از شما بندگان در مورد اعمال كوچك و بزرگ و آشكار و پنهان ، بازخواست خواهد كرد ، اگر كيفرتان كند شما استحقاق بيشتر از آن را داريد و اگر عفوتان نمايد او كريمتر است » ؛ ( فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يُسَائِلُكُمْ مَعْشَرَ عِبَادِهِ عَنِ الصَّغِيرَةِ مِنْ أَعْمَالِكُمْ وَ الْكَبِيرَةِ ، وَ الظَّاهِرَةِ وَ الْمَسْتُورَةِ ، فَإِنْ يُعَذِّبْ فَأَنْتُمْ أَظْلَمُ ، وَ إِنْ يَعْفُ فَهُوَ أَكْرَمُ ) .
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 7 ، ص 413 ، ح 3 .