بخش دوم
وَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ - صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ - إِذَا احْمَرَّ الْبَأْسُ ، وَ أَحْجَمَ النَّاسُ ، قَدَّمَ أَهْلَ بَيْتِهِ فَوَقَى بِهِمْ أَصْحَابَهُ حَرَّ السُّيُوفِ وَ الْأَسِنَّةِ ، فَقُتِلَ عُبَيْدَةُ بْنُ الْحَارِثِ يَوْمَ بَدْرٍ ، وَ قُتِلَ حَمْزَةُ يَوْمَ أُحُدٍ ، وَ قُتِلَ جَعْفَرٌ يَوْمَ مُؤْتَةَ ، وَ أَرَادَ مَنْ لَوْ شِئْتُ ذَكَرْتُ اسْمَهُ مِثْلَ الَّذِي أَرَادُوا مِنَ الشَّهَادَةِ ، وَ لَكِنَّ آجَالَهُمْ عُجِّلَتْ ، وَ مَنِيَّتَهُ أُجِّلَتْ . فَيَا عَجَباً لِلدَّهْرِ ! إِذْ صِرْتُ يُقْرَنُ بِي مَنْ لَمْ يَسْعَ بِقَدَمِي ، وَ لَمْ تَكُنْ لَهُ كَسَابِقَتِي الَّتِي لَا يُدْلِي أَحَدٌ بِمِثْلِهَا ، إِلَّا أَنْ يَدَّعِيَ مُدَّعٍ مَا لَا أَعْرِفُهُ ، وَ لَا أَظُنُّ اللَّهَ يَعْرِفُهُ . وَالْحَمْدُ للَّهِ عَلَى كُلِّ حَالٍ .
ترجمه
هر گاه آتش جمع شعلهور مىشد و مردم حمله مىكردند ، رسول خدا صلى الله عليه و آله اهل بيت خود را پيشاپيش لشكر قرار مىداد و بدين وسيله اصحابش را از آتش شمشيرها و نيزهها مصون مىداشت ، عبيدة بن حارث روز بدر شهيد شد ، و حمزه در روز احد ، و جعفر در موته . كسى را هم سراغ دارم كه اگر بخواهم مىتوانم نامش را ببرم كه دوست داشت همانند آنان شهادت نصيبش شود ؛ ولى اجل آن گروه ( عبيدة بن حارث و حمزه و جعفر ) به سر رسيده بود و مرگ او به تأخير افتاد .
شگفتا از اين روزگار كه مرا هم سنگ كسانى قرار مىدهد كه هرگز چون من براى اسلام تلاش نكردهاند و سابقهء درخشانى چون من ندارند . همان سوابقى كه هيچ كس به مثل آن دسترسى پيدا نكرده است مگر اينكه كسى ادعاى فضيلتى براى آنها كند كه من آن از آن آگاه نيستم و گمان نمىكنم خدا هم از آن آگاه باشد