بخش دوم
منها : فالقرآن آمر زاجر ، و صامت ناطق . حجّة اللّه على خلقه . أخذ عليه ميثاقهم ، و ارتهن عليهم أنفسهم . أتمّ نوره ، و أكمل به دينه ، و قبض نبيّه - صلّى اللّه عليه و آله - و قد فرغ إلى الخلق من أحكام الهدى به . فعظّموا منه سبحانه ما عظّم من نفسه ، فإنّه لم يخف عنكم شيئا من دينه ، و لم يترك شيئا رضيه أو كرهه إلّا و جعل له علما باديا ، و آية محكمة ، تزجر عنه ، أو تدعو إليه ، فرضاه فيما بقي واحد ، و سخطه فيما بقي واحد . و اعلموا أنّه لن يرضى عنكم بشيء سخطه على من كان قبلكم ، و لن يسخط عليكم بشيء رضيه ممّن كان قبلكم . و إنّما تسيرون في أثر بيّن ، و تتكلّمون برجع قول قد قاله الرّجال من قبلكم . قد كفاكم مؤونة دنياكم ، و حثّكم على الشّكر ، و افترض من ألسنتكم الذّكر .
ترجمه
قرآن امركننده و بازدارنده است ، خاموش است و گويا ، و حجت خداست بر خلق .
خداوند پيمان عمل به آن را از بندگانش گرفته و آنان را در گروه دستورات قرآن قرار داده است . نور خدا را ( در ميان بندگان به وسيلهء آن ) كامل ساخت و دين و آيينش را با آن به حدّ كمال رساند . پيامبرش صلّى اللّه عليه و إله را در حالى از اين جهان برد كه احكام هدايتگر قرآن را به خلق ، رسانده بود . حال كه چنين است خدا را آنگونه بزرگ بشماريد و توصيف كنيد كه خود ( در قرآن ) بيان كرده ، خداوند چيزى از دينش را بر شما پنهان ننموده و هيچ مطلبى را كه سبب رضا يا ناخشنوديش باشد وانگذاشته است جز اينكه ( در قرآن ) نشانهاى آشكار