« الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ »
او كسى است كه رسول خدا را با هدايت و دين حق فرستاد تا او را بر همهء اديان غالب سازد ، هرچند مشركان كراهت داشته باشند » . « 1 »
در آيهء قبل از آن مىخوانيم : «
« يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ »
آنها مىخواهند نور خدا را با دهان خود خاموش كنند ؛ ولى خدا نور خود را كامل مىكند ، هرچند كافران خوش نداشته باشند » . « 2 »
پيروزى اسلام بر اديان ديگر در دو جبهه بود ؛ يكى جبههء ظاهرى از نظر سياسى و نظامى و ديگر جبههء باطنى از نظر منطق و استدلال و برهان ، زيرا قرآن مجيد قوىترين دلايل را براى اثبات معارف دينى اقامه كرده كه هرفرد منصفى را وادار به پذيرش مىكند و همانگونه كه مولا در جملههاى بالا فرمود ، تشنگان را از چشمههاى جوشان خود سيراب و آبگاههاى علم و معرفت را با دلايل خويش پر مىسازد .
سپس امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن به بيان امتيازات مهم ديگرى از امتيازات اسلام مىپردازد و نخست جاودانگى اين آيين مقدّس را بيان مىدارد و با هشت جملهء پرمعنا اين جاودانگى را به زيباترين وجهى ترسيم مىكند و مىفرمايد : « خداوند اسلام را چنان قرار داده كه هرگز دستگيرهاش شكسته نشود و حلقههايش از هم بازنگردد ، اساسش ويرانى نپذيرد و ستونهايش فرونريزد ، درخت وجودش بركنده نشود ، مدّتش پايان نگيرد ، بر احكامش غبار كهنگى ننشيند و شاخههايش قطع نگردد » ؛ ( ثمّ جعله لا انفصام لعروته ، و لا فكّ لحلقته ، و لا انهدام لأساسه ، و لا زوال لدعائمه ، و لا انقلاع لشجرته ، و لا انقطاع لمدّته ، و لا عفاء « 3 » لشرائعه ، و لا جذّ لفروعه ) .
هامش
( 1 ) . صف ، آيهء 9 .
( 2 ) . صف ، آيهء 8 .
( 3 ) . « عفاء » به معناى كهنه و مندرس شدن و در اصل از عفو به معناى صرف نظر كردن است و چون صرف نظر كردن از چيزى سبب پوسيدگى و اندراس مىشود اين واژه در معناى بالا به كار رفته است .