جملهء هفتم ، اشاره به اضطرابهايى است كه انسان بر اثر آلودگى به گناه پيدا مىكند ؛ ترس از عذابهاى الهى در دنيا و آخرت و ناراحتى وجدان كه در طبيعت گناه وجود دارد .
تقوا همهء اينها را بر طرف مىسازد .
قرآن مجيد مىگويد : «
« مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ »
كسانى كه كار نيكى انجام دهند پاداشى بهتر از آن خواهند داشت و آنان از وحشت و اضطراب آن روز در امانند » . « 1 »
آخرين جمله ، اشاره به تأثير تقوا در بر طرف ساختن ظلمت جهالتها و بىعدالتيهاست . به اين ترتيب تقوا ، همهء خير و سعادتهاى دنيا و آخرت را براى انسان به ارمغان مىآورد .
سپس امام عليه السّلام بعد از ذكر تقوا و آثار مهم آن در زندگى معنوى و مادى انسانها ، اطاعت پروردگار را كه از آثار پربار تقواست مطرح مىكند و در ده جملهء كوتاه و پرمعنا موضع طاعت خدا را در زندگى افراد باايمان روشن مىسازد و مىفرمايد : « حال كه چنين است اطاعت خدا را جامهء زيرين قرار دهيد ؛ نه رويين ، بلكه آن را درون وجود خود بسازيد ؛ نه جامهء زيرين بلكه آن را در درون قلب خود وارد كنيد و فرماندهى امور خود را به او بسپاريد و راهى براى ورود به آبگاه ( زندگى ) و شفيعى براى نيل به خواستهها ، و سپرى براى روز اضطراب ، و چراغ پرفروغى براى درون قبرها ، و مايهء آرامشى در برابر وحشتهاى طولانى ، و راه گشايشى براى لحظات سخت زندگى » ؛ ( فاجعلوا طاعة اللّه شعارا دون دثاركم ، و دخيلا دون شعاركم ، و لطيفا بين أضلاعكم ، و أميرا فوق أموركم ، و منهلا « 2 » لحين ورودكم « 3 » ، و شفيعا لدرك « 4 » طلبتكم ، و جنّة ليوم فزعكم ، و مصابيح
هامش
( 1 ) . نمل ، آيهء 89 .
( 2 ) . « منهل » به معناى محلّى است كه از آنجا در كنار آب قرار مىگيرند و در فارسى به آن آبشخور گفته مىشود و از ريشهء « نهل » بر وزن « محل » به معناى ابتداى نوشيدن آب است .
( 3 ) . « ورود » در اصل به معناى رفتن در كنار آب است . سپس معناى وسيعى پيدا كرده و به داخل شدن - در هرچيزى اطلاق مىشود .
( 4 ) . « درك » بر وزن « نمك » به معناى رسيدن و دريافتن است و تدارك به جبران كردن چيزى اطلاق مىشود .