نقيّة . يمشون الخفاء ، و يدبّون « 6 » الضّراء « 7 » ، وصفهم دواء ، و قولهم شفاء ، و فعلهم الدّاء العياء « 8 » ) .
جملهء « و يعمدونكم بكلّ عماد » اشاره به اين است كه آنها براى درهم شكستن شما از هروسيلهاى استفاده مىكنند ؛ شايعهافكنى ، ايجاد ترديد و تزلزل در صفوف مؤمنان ، پاشيدن تخم بدبينى و فساد و . . .
جملهء « و يرصدونكم بكلّ مرصاد » اشاره به اين است كه آنها از هيچ فرصتى براى ضربه زدن به شما غافل نمىمانند . پيوسته در كمين هستند تا فرصتى بيابند و زهر خود را در كام شما بريزند .
جملههاى بعد از آن ، همگى حكايت از دوگانگى شخصيت آنها و تفاوت ظاهر و باطن آنان مىنمايد و مىفرمايد : دلهايشان بيمار و ظاهرشان سالم ، گفتارشان به ظاهر شفابخش ؛ اما رفتارشان درد بىدرمان و تمام كارهايشان آميخته با توطئههاى مخفيانه و نقشههاى پنهانى شيطانى است .
هامش
( 6 ) . « يدبّون » از « دبيب » به معناى آهسته راه رفتن و قدمهاى كوتاه برداشتن است و از نظر مفهوم لغوى هر جنبندهاى را شامل مىشود ؛ خواه سريع ، راه برود يا آهسته .
( 7 ) . « ضوّاء » يعنى بيشه و زمين گستردهاى كه درختان به هم پيچيدهاى در آن وجود دارد و حيوانات بيابان براى مخفى كردن خود به آن پناه مىبرند .
( 8 ) . « عياء » از « عىّ » به معناى عجز و ناتوانى گرفته شده و « داء عياء » به معناى بيمارى غير قابل علاجى است كه اطبّا از درمان آن عاجزند ( عياء در اينجا مصدرى است كه معناى وصفى دارد ) .