مىكند و هرگز در برابر كارهاى خلاف آنها تندى نمىكند و حتى كلمهء « افّ » را نيز به آنها نمىگويد . « 1 »
تعبير به « كلاكل » ( جمع كلكل به معناى استخوان سينه ) اشاره به افراد نيرومند و سركردگان است و « قرون » جمع « قرن » به معناى شاخ كنايه از افراد نيرومند است ، زيرا شاخ حيوان از محكمترين اعضاى اوست .
سپس امام عليه السّلام به بيان نكتهء دوم از اين بخش ؛ يعنى رابطهء بسيار نزديك او با پيامبر صلّى اللّه عليه و إله پرداخته و نشان مىدهد كه اين رابطه از آغاز طفوليت تا پايان عمر بوده و امام تربيت يافتهء دامان پيامبر اكرم است ، مىفرمايد : « شما به خوبى موقعيت مرا از رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله از نظر خويشاوندى نزديك ، و منزلت و مقام ويژه ، مىدانيد » ؛ ( و قد علمتم موضعي من رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله - بالقرابة القريبة ، و المنزلة الخصيصة ) .
آنگاه براى توضيح بيشتر مىافزايد : « او مرا در دامان خويش در حالى كه كودك ( خردسالى ) بودم مىنشاند و ( همانند فرزندش ) مرا به سينهء خود مىفشرد و در بستر خويش در كنار خود مىخوابانيد ، به گونهاى كه بدن خود را ( همچون يك پدر بسيار مهربان ) به بدن من مىچسبانيد و بوى خوش خود را به مشام من مىرساند و ( چون بسيار كوچك بودم و توان جويدن غذاى سخت را نداشتم ) غذا را مىجويد و در دهان من مىگذاشت » ؛ ( وضعني في حجره و أنا ولد يضمّني إلى صدره ، و يكنفني في فراشه ، و يمسّني جسده ، و يشمّني عرفه « 2 » . و كان يمضغ الشّيء ثمّ يلقمنيه ) .
اين تعبيرات نشان مىدهد كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله هيچ تفاوتى ميان على عليه السّلام و فرزندان خود نمىگذاشت و از آن موقع كه آن حضرت بسيار كم سنوسال بود او را در دامان و آغوش خود پرورش مىداد و نهايت محبّت را دربارهء او ابراز مىفرمود .
هامش
( 1 ) . در فى ظلال نهج البلاغه ( شرح محمد جواد مغنيه بر نهج البلاغه ) ، جلد 3 ، صفحهء 151 - 155 ، اين جمله از عبد الرحمن شرقاوى نقل شده است .
( 2 ) . « عرف » به معناى بوى خوش است .