مىكند ( و از قدر و اندازهء آن باخبر است ) و آنچه را كه در رحمها ( ى مادران ) است ، مىداند » . « 1 »
* * *
نكته انواء چيست ؟
در اين بخش از خطبهء بالا اشارهاى به تندبادهاى « انواء » شده بود و شايسته است شرح كافى در اين باره داده شود .
« انواء » جمع « نوء » بر وزن نوع در لغت به معناى طلوع يا غروب ستارگان است ؛ ولى غالبا آن را به معناى طلوع ستاره ذكر كردهاند ، هرچند بعضى غروب را نيز به آن افزوده و آن را از لغات اضداد دانستهاند .
يكى از اعتقادات عرب اين بود كه ماه در طول گردش خود در سال 28 منزل را طى مىكند و هرمنزلى 13 روز به طول مىانجامد و آغاز هرمنزل با طلوع ستارهاى در مشرق و غروب ستارهاى در مغرب همراه است و معتقد بودند همراه با آغاز هرمنزلى دگرگونى در هوا پيدا مىشود و بارانى مىبارد يا طوفانى مىورزد ، ازاينرو مىگفتند : « مطرنا بنوء فلان » يعنى اين باران مربوط به طلوع يا غروب فلان ستاره بود .
اين اعتقاد تدريجا شكل خرافى و بتپرستى به خود گرفت و عقيدهء آنها بر اين شد كه عامل نزول باران همان ستاره است و بايد چشم اميد به آن ستاره دوخت و نزول باران را از آن خواست .
مرحوم علامهء مجلسى در جلد 55 بحار الانوار باب مشروحى تحت عنوان « فى النهى عن الاستمطار بالانواء و الطيرة و العدوى » ( نهى از طلبيدن باران به وسيلهء انواء و اعتقاد به فال بد و همچنين سرايت در سرنوشت انسانها ) آورده و روايات متعدّدى در اين
هامش
( 1 ) . لقمان ، آيهء 34 .