تعجّب نمىكنيد كه بقاى ملك و دوام عزّتم را تضمين مىكنند در حالى كه فقر و ذلّت از سر و وضعشان مىبارد ؟ ! ( اگر راست مىگويند ) چرا دستبندهايى از طلا ( از سوى خدا ) به آنها داده نشده است ؟
اين سخن را فرعون به جهت بزرگ شمردن طلا و گردآورى آن و تحقير پشم و پوشيدن آن گفت ، در حالى كه اگر خداوند سبحان مىخواست به هنگام مبعوث ساختن پيامبرانش درهاى گنجهاى طلا و معادن زر ناب و باغهاى خرّم و سرسبز را به روى آنها بگشايد ؛ مىگشود و اگر اراده مىكرد پرندگان آسمان و وحوش زمين را همراه آنها گسيل دارد ؛ مىداشت ؛ ولى اگر اين كار را مىكرد ارزش آزمايش از ميان مىرفت ، پاداش و جزاى نيكوكاران بىاثر مىشد و وعدههاى الهى بىفايده مىگشت ، مطيعان ، مستحقّ اجر و پاداش امتحاندهندگان نمىشدند و مؤمنان استحقاق ثواب نيكوكاران را نمىيافتند و نامها ( نام مسلم ، مؤمن ، مخلص و . . . ) با معانى خود همراه نمىگشت . اما خداوند سبحان پيامبران خود را از نظر عزم و اراده ، قوى و از نظر ظاهر ، فقير و تهيدست در چشم مردم قرار داد ؛ ولى فقرى توأم با قناعتى كه قلبها و چشمها را پر از غنا مىكرد ، همراه ضعف ظاهرى كه چشمها و گوشها ( ى دنياپرستان ) را آزار مىداد ( در جهات معنوى ، قوى و نيرومند و در جهات مادّى ، ساده و بىآلايش بودند ) .
شرح و تفسير درس ديگرى از داستان موسى بن عمران
امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه ، نكوهش كبر و غرور و تعصب را كه هدف اصلى مجموع خطبه است از طريق ديگرى كه بسيار آموزنده است ، دنبال مىكند و به داستان موسى بن عمران هنگامى كه به اتفاق برادرش در حالى كه لباسهاى بسيار ساده در تن داشتند و بر فرعون وارد شدند و مورد تحقير فرعون متكبّر واقع گشتند اشاره مىكند و مىفرمايد :
« موسى بن عمران با برادرش هارون ( عليهما السلام ) بر فرعون وارد شدند ؛ در حالى كه