جملهء « ألقوا الهجينة على ربّهم » اشاره به اين است كه آنها نسب خود را برتر مىشمرند و ديگران را پستتر ، و در واقع زشتى نسب ديگران را به خدا نسبت مىدادند و معتقد بودند خدا خلق برترى آفريده كه آنها بودند و خلق پستترى كه ديگران هستند ، آنها نعمتهاى الهى را به لياقتها و شايستگيهاى خودشان نسبت مىدادند و الطاف والاء الهى را انكار مىكردند .
سپس امام عليه السّلام به ذكر دليلى براى پرهيز از پيروى اينگونه كسان پرداخته ، چنين مىفرمايد : « آنها اساس و بنيان تعصب و ستون و اركان فتنه و فساد و شمشيرهاى تكبّر جاهليّتاند » ؛ ( فإنّهم قواعد أساس العصبيّة ، و دعائم أركان الفتنة ، و سيوف اعتزاء « 1 » الجاهليّة ) .
امام عليه السّلام تعصب و فتنه را به خانهاى تشبيه مىكند كه شالودهء آن را سردمداران فاسد و مفسد و ستونهاى آن را متكبّران خودخواه تشكيل مىدهند و همه را از سكونت در چنين خانهاى بازمىدارد و نيز شعارهايى كه در زمان جاهليّت براى تحريك قبايل بر ضد يكديگر مىدادند تشبيه به شمشيرهاى برنده مىكند و سپس سردمداران فساد را به منزلهء اين شمشيرها مىشمارد .
در زمان جاهليّت ، معمول بود كه هرگاه قبيلهاى از قبايل مورد تهديد از سوى مخالفان قرار مىگرفت به جاى فكر كردن در طريق اصلاح و آرامش و صلح ، رؤساى متعصب و جاهل قبايل دستور مىدادند كه شعارهاى جنگ سر داده شود و از همهء وسايلى كه مىتوانستند احساسات افراد جاهل و بىخبر را تحريك كنند و آتش جنگ را شعلهور سازند ، بهره مىگرفتند و مخصوصا هرقبيلهاى را با نام نياكان و بزرگان پيشين صدا مىزدند و در اينجا سران قبايل به منزله آن شمشيرها شمرده شدهاند .
تاريخ نشان مىدهد كه سران مقامپرست در دورانهاى گذشته براى حفظ منافع
هامش
( 1 ) . « اعتزاء » به معناى نسبت دادن از ريشهء « عزو » بر وزن « رزم » گرفته شده است .