درخشندگى و تلألؤ حرير مانند رنگ پرهاى او بر تمام رنگهاى برترى دارد و ( در واقع ) همانند شكوفههاى زيباى پراكندهء گلهاست ؛ با اين تفاوت كه نه باران بهارى آن را پرورش داده و نه حرارت و تابش آفتاب تابستان !
شرح و تفسير ترسيم دقيقى از زيبايىهاى طاووس
امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه با فصاحت و بلاغت فوقالعادهاى به كار گرفته است به پنج ويژگى اعجاب انگيز ديگر در طاووس اشاره كرده و نكات دقيقى از زيبايىهاى اين مظهر جمال و جلال خدا يادآور مىشود ، نخست مىفرمايد : « او در محل يال خود ، كاكلى دارد ؛ سبز رنگ و پر نقش و نگار » ( و له في موضع العرف « 1 » قنزعة « 2 » خضراء موشّاة « 3 » ) .
يال حيوان كه عرب به آن « عرف » مىگويد ، موهاى بلندى است كه از بالاى شانه و پشت گردن تا پشت سر ادامه دارد و به ميان دو گوش منتهى مىشود و به صورت كاكل و تاجى در مىآيد و با توجّه به اين كه اين يال و كاكل در طاووس سبز برّاق پر نقش و نگار است ، زيبايى خيره كنندهاى به او مىبخشد و انسان را به ياد مبدأ اين همه زيبايى و جمال مىاندازد .
در بيان دوّمين ويژگى او مىفرمايد : « و انتهاى گردنش همچون ابريق است و از گلوگاه تا روى شكمش به رنگ وسمهء يمانى ( سبز پر رنگ مايل به سياهى ) و گاه همچون حريرى است كه در بر كرده و مانند آينهء صيقلى شده مىدرخشد » ( و مخرج عنقه كالإبريق « 4 » ،
هامش
( 1 ) « العرف » به معناى يال است .
( 2 ) « قنزعة » به معناى كاكل است .
( 3 ) « موشاة » پر نقش و نگار .
( 4 ) « ابريق » به گفته بعضى از ريشهء فارسى « ابريز » گرفته شده و به معناى آفتابه مخصوصى است كه معمولا براى شستن دست و دهان قبل و بعد از غذا خوردن يا براى ريختن گلاب در مهمانىها به كار مىرود و لوله و گردن آن با انحناى خاصى به شكلى زيبا ساخته شده .