بخش سوّم
أيّها المخلوق السّويّ ، و المنشأ المرعيّ ، في ظلمات الأرحام ، و مضاعفات الأستار . بدئت
« مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِينٍ »
، و وضعت
« فِي قَرارٍ مَكِينٍ إِلى قَدَرٍ مَعْلُومٍ »
و أجل مقسوم . تمور في بطن أمّك جنينا لا تحير دعاء ، و لا تسمع نداء ؛ ثمّ أخرجت من مقرّك إلى دار لم تشهدها ، و لم تعرف سبل منافعها . فمن هداك لاجترار الغذاء من ثدي أمّك ، و عرّفك عند الحاجة مواضع طلبك و إرادتك ! هيهات ، إنّ من يعجز عن صفات ذي الهيئة و الأدوات فهو عن صفات خالقه أعجز ، و من تناوله بحدود المخلوقين أبعد !
ترجمه
: اى مخلوقى كه با اندام متناسب آفريده شدهاى و در محيط محفوظى ، در تاريكىهاى رحم و در پردههاى تو در توى متعدد پرورش يافتهاى ، آفرينش تو از عصارهء گل آغاز شد و در جايگاه مطمئن و محفوظى تا حدّ معين و سرآمد مشخصى قرار داده شدى ، در آن هنگام كه در شكم مادر مشغول حركت بودى در حالى كه نه قدرت پاسخگويى داشتى و نه توانايى شنيدن سخنى . سپس از جايگاه خود به سرايى كه هرگز آن را مشاهده نكرده بودى و راه به دست آوردن منافعش را نمىشناختى فرستاده شدى ( بگو : ) چه كسى تو را براى به دست آوردن غذا به مكيدن پستان مادرت هدايت كرد ؟ و چه كسى موارد نيازها و مقصودت را به تو معرفى نمود ؟ هيهات ! آن كس كه از وصف موجوداتى كه داراى شكل و اندام و اعضاى پيكرند ناتوان است از وصف خالق خويش ناتوانتر مىباشد و از شناخت او از طريق صفات مخلوقات دور تر است » .