بخش ششم
و لقد كان - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - يأكل على الأرض ، و يجلس جلسة العبد ، و يخصف بيده نعله ، و يرقع بيده ثوبه ، و يركب الحمار العاري ، و يردف خلفه ، و يكون السّتر على باب بيته فتكون فيه التّصاوير فيقول : « يا فلانة - لإحدى أزواجه - غيّبيه عنّي ، فإنّي إذا نظرت إليه ذكرت الدّنيا و زخارفها » . فأعرض عن الدّنيا بقلبه ، و أمات ذكرها من نفسه ، و أحبّ أن تغيب زينتها عن عينه ، لكيلا يتّخذ منها رياشا ، و لا يعتقدها قرارا ، و لا يرجو فيها مقاما ، فأخرجها من النّفس ، و أشخصها عن القلب ، و غيّبها عن البصر .
و كذلك من أبغض شيئا أبغض أن ينظر إليه ، و أن يذكر عنده .
ترجمه
: پيامبر صلّى اللّه عليه و آله روى زمين ( بدون فرش ) مىنشست و غذا مىخورد و با تواضع ، همچون بردگان جلوس داشت ، با دست خود پارگى كشف خويش را مىدوخت و با دست خود لباسش را وصله مىزد . بر مركب برهنه سوار مىشد و ( حتى ) كسى را پشت سر خود سوار مىكرد . پردهاى بر در اتاق خود ديد كه در آن تصويرهايى بود . همسرش را صدا زد و فرمود : آن را از نظرم پنهان كن كه هر زمان چشمم به آن مىافتد به ياد دنيا و زر و زيور آن مىافتم . به اين ترتيب با قلب خود ( و تمام وجودش ) از زر و زيور دنيا روى گردان بود و ياد آن را در وجود خود ميراند و دوست داشت زر و زيور آن همواره از چشمش پنهان باشد ؛