نمىگردد » ( « و لا تخلقه كثرة الرّدّ » ، و ولوج السّمع ) .
آرى ! مسلّما هر قدر آن را بخوانند و تكرار كنند باز هم روح پرور و شيرينتر و دلپذيرتر است ؛ چرا ؟ زيرا قرآن ، كلام خداست و كلام او همچون ذاتش نامتناهى است و هر چه در آن تدبّر شود حقايق تازهاى كشف مىشود و با پيشرفت علم و دانش بشرى ابعاد تازهاى از آن آشكار مىگردد و همان گونه كه در حديث معروف پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله آمده است : « لا تحصى عجائبه و لا تبلى غرائبه ؛ شگفتىهاى آن به شماره در نمىآيد و نو آورىهايش به كهنگى نمىگرايد » . « 1 » و يا آن گونه كه در حديث معروف امام رضا عليه السّلام بيان شده است ، در پاسخ اين سؤال كه چرا قرآن بر اثر فزونى انتشار و تكرار تلاوت كهنه نمىشود ؛ بلكه هر روز شادابتر است ؟
فرمود : اين به سبب آن است كه خداوند آن را براى زمان معينى يا گروه خاصى قرار نداده ؛ به همين دليل در هر زمان تازه است و تا دامنهء قيامت ، نزد هر قومى با طراوت و شاداب مىباشد . « 2 » و سرانجام در دهمين و يازدهمين ويژگى مىفرمايد : « آن كس كه با قرآن سخن بگويد ، راست مىگويد ، و آن كس كه به آن عمل كند پيشى مىگيرد » ( من قال به صدق ، و من عمل به سبق ) .
اشاره به اين كه قرآن ، معيار حقّ و باطل و پيروزى و شكست است . آنها كه هماهنگ با قرآن ، سخن مىگويند ، گفتارشان عين حقيقت است و آنها كه هماهنگ با آن عمل مىكنند پيروزند . محتواى قرآن ، عين واقعيت است و راههايى كه ارائه داده به سر منزل سعادت مىرسد ؛ چرا كه در كلام خدا هيچ خطايى نيست ؛ به همين دليل هماهنگى با آن در گفتار و كردار انسان را به حقيقت مىرساند .
هامش
( 1 ) اصول كافى ، جلد 2 ، صفحهء 599 .
( 2 ) بحار الانوار ، جلد 92 ، صفحهء 15 .