آن گاه به ذكر دليل براى ترك شتاب پرداخته مىافزايد : « چه بسيارند كسانى كه براى چيزى عجله مىكنند كه اگر آن را به دست آورند ( پشيمان مىشوند و ) دوست دارند كه به آن نمىرسيدند . و چه نزديك است امروز به آغاز فردا » .
( فكم من مستعجل بما إن أدركه ودّ أنّه لم يدركه . و ما أقرب اليوم من تباشير « 1 » غد ) .
اشاره به اين كه ، براى پيروزيهايى كه بعد از فتنهها وعده داده شده ( به خصوص ظهور مهدى كه در عصر خود پيامبر وعدههاى صريح دربارهء اقامهء عدل و داد در سراسر جهان به وسيلهء او داده شده است ) عجله مكنيد چرا كه هر چيز ، زمانى دارد و شرايطى ، و تا شرايط آن حاصل نشود ، همچون ميوهء خامى است كه آن را از درخت بچينند كه موجب پشيمانى و ندامت خواهد شد .
آن گاه ، مردم را مخاطب قرار داده مىفرمايد : « اى جماعت ! اكنون ، هنگام فرا رسيدن تمام آنچه ( به شما ) وعده داده شده است ، مىباشد ( از ظهور فتنهها و آشوبها و سلطهء ظالمان و تحت فشار قرار گرفتن مظلومان ) و نيز هنگام نزديك شدن طلوع چيزى است كه از آن آگاهى نداريد ( از حكومت عدل و داد و برچيده شدن ظلم و فساد ) » ( يا قوم ، هذا إبّان « 2 » ورود كلّ موعود ، و دنوّ من طلعة ما لا تعرفون ) .
سپس با بيان روشنترى از اين ظهور بزرگ ، سخن مىگويد و مىفرمايد :
« آگاه باشيد ! آن كس از ما ( اهل بيت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ) كه آن فتنهها را دريابد با چراغ روشنى بخش ، در آن گام مىنهد و به سيره و روش صالحان ( پيامبر و ائمه
هامش
( 1 ) « تباشير » به معنى بشارت و آغاز هر چيزى است ( كه در واقع بشارت ورود آن را مىدهد ) و « تباشير صبح » به معنى اوايل آن است . بعضى تباشير را جمع تبشير مىدانند ولى از تعبرات عدهاى استفاده مىشود كه مفرد است يا جمعى است كه مفرد ندارد .
( 2 ) « ابّان » به معنى آغاز و ابتدا و وقت هر چيزى است .