« سيّد رضى » حذف شده است .
براى روشن شدن محتواى اين بخش لازم است قبلا واژهء « بدعت » را در لغت و شرع تفسير كنيم :
« بدعت » در لغت به معنى هر گونه نو آورى است كه طبعا مىتواند چيز خوب يا بدى باشد ، و به گفتهء ارباب لغت : « البدعة إنشاء أمر على غير مثال سابق ؛ بدعت آن است كه چيز نو و بىسابقهاى را ايجاد كند » . ولى در ميان فقها و علماى اسلام - همانطور كه در شرح خطبهء هفدهم هم گفتيم - به معنى افزودن يا كاستن چيزى از دين است بدون آن كه دليل معتبرى داشته باشد ، و از آن جا كه تعليمات و احكام اسلام ، جاودانه است و از طريق وحى نازل شده است ، هر بدعتى ، گناه بزرگى محسوب مىشود و تمام انشعابها و اختلافها و انحرافاتى كه در امت اسلامى بوجود آمده ، از ناحيهء بدعتهاست . با توجه به اين نكته به شرح كلام امام عليه السّلام باز مىگرديم :
مىفرمايد : « هيچ بدعتى ايجاد نشد ، مگر اين كه سنّتى با آن متروك گشت » ( و ما أحدثت بدعة إلّا ترك بها سنّة ) .
و در ادامهء اين سخن مىافزايد : « بنابر اين از بدعتها بپرهيزيد و راه راست و روشن را رها نكنيد ؛ چرا كه سنتهاى ريشهدار پيشين ( اسلام ) ، برترين امور است ، و بدعتها بدترين كارهاست ! » ( فاتّقوا البدع ، و الزموا المهيع ، إنّ عوازم الأمور أفضلها ، و إنّ محدثاتها « 1 » شرارها ) .
از آنچه در بالا گفته شد اين واقعيت آشكار گشت كه چگونه هر گاه بدعتى
هامش
( 1 ) در نسخهء معروف « صبحى صالح » « محدثات » با كسر دال آمده كه معنى اسم فاعلى دارد در حالى كه تقريبا در همهء نسخ ديگر « محدثات » با فتح دال به معنى حادث شده آمده است و صحيح همين است .