خطبهء 141 « 1 » و من كلام له عليه السّلام في النهي عن سماع الغيبة و في الفرق بين الحقّ و الباطل
از سخنان امام عليه السّلام است كه در آن از شنيدن غيبت نهى كرده و راه شناخت حق و باطل را نشان داده است .
خطبه در يك نگاه
به نظر مىرسد كه اين سخن دنبالهء خطبهء سابق است ، در آن خطبه سخن از نهى از غيبت مردم بود و در اين خطبه دربارهء نهى از استماع غيبت سخن به ميان آمده است و براى اين كه آبروى مسلمين محفوظ بماند ، امام عليه السّلام تأكيد مىكند هر سخنى را كه هر كس مىگويد ، نبايد باور كرد ؛ چرا كه حتى افراد راستگو نيز خطا مىكنند و به راه اشتباه مىروند .
در پايان اين خطبه ، امام عليه السّلام توصيه مىكند تا چيزى را به چشم خود نبينيد ، باور نكنيد ؛ چرا كه بسيارى از شنيدهها خطا و اشتباه است .
هامش
( 1 ) « سند خطبه » اين خطبه را « قاضى قضاعى » در كتاب « دستور معالم الحكم » آورده است و « على بن هذيل » در كتاب « عين الأدب و السياسه » آن را با تفاوتهايى نقل كرده است قسمتى از آن را نيز مرحوم « صدوق » در « خصال » و « ابن عبد ربّه » در « عقد الفريد » آوردهاند . ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، ص 315 ) .