بخش اوّل
و إنّما ينبغي لأهل العصمة و المصنوع إليهم في السّلامة أن يرحموا أهل الذّنوب و المعصية ، و يكون الشّكر هو الغالب عليهم ، و الحاجز لهم عنهم ، فكيف بالعائب الّذي عاب أخاه و عيّره ببلواه ! أما ذكر موضع ستر اللّه عليه من ذنوبه ممّا هو أعظم من الذّنب الّذي عابه به ! و كيف يذمّه بذنب قد ركب مثله ! فإن لم يكن ركب ذلك الذّنب بعينه فقد عصى اللّه فيما سواه ، ممّا هو أعظم منه . وايم اللّه لئن لم يكن عصاه في الكبير ، و عصاه في الصّغير ، لجراءته على عيب النّاس أكبر .
ترجمه
سزاوار است ، آنها كه از عيوبى پاكند و از گناه ، سالم نگه داشته شدهاند ، به گنهكاران و اهل معصيت ترحم كنند ، و شكر و سپاس خدا ، چنان بر وجود آنان غلبه كند كه آنها را از عيبجويى و غيبت ديگران باز دارد . چگونه آن عيبجو بر برادر خود عيب مىگيرد ، و او را به خاطر بلايى كه گرفتار شده است سرزنش مىكند ، ( در حالى كه خودش نيز خالى از عيب نيست و خداوند به لطفش ، بر آن پرده افكنده است ) ، آيا به خاطر نمىآورد كه آنچه را خدا از گناهان او مستور داشته ، ( گاه ) بزرگتر از گناهى است كه بر ديگران عيب مىگيرد ، ( راستى ) چگونه ديگرى را مذمّت مىكند بر گناهى ، كه خود مثل آن را مرتكب شده است ، و اگر به آن گناه آلوده نشده ، ( شايد ) معصيت ديگرى كرده كه از آن بزرگتر است ، ( پس چرا به اصلاح خويش نمىپردازد ؟ ! ) به خدا سوگند حتى اگر خدا را در گناهان كبيره عصيان نكرده ، و تنها صغيرهاى انجام داده ، همين جرأتش بر