سپس در بخش آخر اين خطبه رو به درگاه الهى آورده و شكايت اين پيمان شكنان ظالم و ستمگر را كه ريختن خون مردم بى گناه را وسيلهاى براى نيل به هوا و هوسها قرار دادند به خدا مىبرد ، و سخت به آنها نفرين مىكند و عرضه مىدارد : « خداوندا ! آن دو ( طلحه و زبير ) از من بريدند و به من ستم كردند ، بيعتم را شكستند و مردم را بر ضدّ من شوراندند » . ( اللّهمّ إنّهما قطعاني و ظلماني ، و نكثا بيعتي ، و ألّبا « 1 » النّاس عليّ ) .
« ( خداوندا ! ) بيعتى را كه از مردم گرفتهاند نافرجام كن ، و كارهايى را كه تصميم قطعى بر آن گرفتهاند استحكام نبخش ، و آنها را به آرزوهايى كه به آن دل بستهاند و براى رسيدن به آن تلاش مىكنند ناكام كن ! » ( فاحلل ما عقدا ، و لا تحكم لهما ما أبرما ، و أرهما المساءة فيما أمّلا و عملا ) .
سپس امام عليه السّلام روى سخن را به مردم كرده و با صراحت مىگويد : من قبل از جنگ با اين دو نفر اتمام حجت كردم ، مىفرمايد : « من پيش از جنگ از آنها درخواست كردم كه دست بردارند و بازگردند ، و انتظار بازگشتشان را نيز مىكشيدم ، ولى آنها پشت پا به نعمت زدند و دست رد بر سينهء عافيت نهادند » ( و لقد استثبتهما « 2 » قبل القتال ، و استأنيت « 3 » بهما أمام الوقاع « 4 » ، فغمطا « 5 »
هامش
( 1 ) « الّبا » از مادّهء « تأليب » به معنى تحريك و افساد و شوراندن مردم است .
( 2 ) « استثبت » از مادّهء « ثوب » ( بر وزن صوم ) به معنى بازگشت بيمار به تندرستى است و مفهوم جمله اين است كه من از طلحه و زبير خواستم از راه انحرافى خود باز گردند .
( 3 ) « استأنيت » از مادّهء « أنات » ( بر وزن قنات ) به معنى صبر كردن و انتظار كشيدن است و مفهوم جمله اين است كه من منتظر بودم پيشنهادم در آنها مؤثّر افتاد و بر سر عقل آيند و راه عافيت را در پيش گيرند ولى افسوس . . . .
( 4 ) « وقاع » به معنى جنگ است اين واژهگاه به معنى مصدرى به كار مىرود و گاه به عنوان جمع « وقيعه » .
( 5 ) « غمطا » از مادّهء « غمط » ( بر وزن غصب ) به معنى كوچك شمردن چيزى و كفران نعمت است و جملهء بالا اشاره به اين است كه طلحه و زبير فرصت خوبى را كه من به آنها داده بودم كوچك شمردند و كفران نعمت كردند .