در ميان فئه يعنى آتش افروزان جنگ جمل بوده است .
اين احتمال نيز در تفسير اين دو واژه داده شده كه « حمأ » به معنى خويشاوندان نزديك و « حمّه » به معنى همسر است . اشاره به اين كه در لشكر جمل كسانى مثل « زبير بن عوام » بود كه پسر عمهء پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله بود و « عايشه » كه يكى از همسران آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله بود .
« و الشّبهة المغدفة » با توجه به اين كه « مغدفه » از مادّهء « اغداف » است كه در اصل به معنى پوشانيدن آمده اشاره به جنجالى است كه آتش افروزان جنگ جمل به عنوان خونخواهى عثمان بر پا كردند و در حالى كه دستهاى آنها به خون عثمان آلوده بود ، خود را به عنوان حاميان عثمان معرفى كردند .
اين تعبير منافاتى با جملهء بعد كه مىگويد : مطلب واضح است ندارد ، زيرا منظور اين است كه حقيقت امر بر افراد عاقل و فهميده پوشيده نيست . چرا كه آنها از فتنهانگيزى لشكر جمل و تبليغات دروغين آنها به خوبى آگاه بودند .
سپس در پايان اين بخش از اين خطبه امام عليه السّلام آنها را به شديدترين وجهى تهديد مىكند مىفرمايد : « به خدا سوگند حوض آبى براى آنها فراهم سازم كه فقط خودم بتوانم آب آن را بكشم ! به يقين آنها از آن سيراب بر نمىگردند ، و پس از آن ديگر آبى نخواهند نوشيد » ( و ايم اللّه لأفرطنّ « 1 » لهم حوضا أنا ماتحه « 2 » ، لا يصدرون عنه
هامش
( 1 ) « أفرطنّ » از مادّهء « افراط » در اصل به معنى تجاوز از حد است ولى گاه به معنى انجام حدّ اكثر كارى آمده است و در جملهء بالا نيز به همين معناست يعنى گرداب جنگ را براى مخالفان كاملا پر مىكنم كه راه نجاتى نداشته باشند ، بنابر اين جاى اين سؤال باقى نمىماند كه مگر امام عليه السّلام هم ممكن است در چيزى افراط كند .
( 2 ) « ماتح » از مادّهء « متح » ( بر وزن مدح ) به معنى كشيدن آب از بالا مانند كشيدن آب از چاه به وسيلهء دلوست بنابر اين « ماتح » به كسى گفته مىشود كه دلو را به وسيلهء طناب در چاه مىافكند و آب آن را مىكشد .