مىشنوند و پيام رهبران الهى را درك مىكنند .
و در چهارمين و پنجمين وصف مىفرمايد : تشنگان حق از سرچشمهء حكمت سيراب مىشوند و تمام بىنيازى و سلامت را در آن مىيابند و به اين ترتيب چيزى از خير و بركت و سعادت و خوشبختى باقى نمىماند ، جز اين كه در حكمت و دانش نهفته است .
امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن ، بحث جالب و گويايى دربارهء قرآن مجيد بيان مىكند كه به عقيدهء بعضى از شارحان نهج البلاغه جملههاى مستأنفهاى است كه ارتباط آن با جملههاى قبل ، به خاطر جداسازى و گزينش سيّد رضى قطع شده است « 1 » ، ولى همان گونه كه مرحوم بحرانى در شرح خود بيان كرده ، اين جملهها بى ارتباط با بحث سابق نيست چرا كه يكى از سرچشمههاى مهم حكمت را كه قرآن مجيد مىباشد بيان فرموده ، يا به تعبير ديگر انگشت روى مصداق كامل حكمت گذارده ، و جالب اين كه اوصافى را كه براى قرآن بيان مىكند شبيه اوصافى است كه در جملههاى بالا براى حكمت بيان فرمود .
به هر حال مىفرمايد : « اين كتاب خداست كه به وسيلهء آن ( حقايق را ) مىبينيد ، و با آن سخن مىگوييد ، و به وسيلهء آن مىشنويد ، بخشى از آن از بخشى ديگر سخن مىگويد ( و متشابهات در پرتو محكمات تفسير مىشود ) و بعضى گواه بعض ديگر است ( و يكديگر را تأييد مىكنند ) آنچه دربارهء خدا مىگويد هماهنگ است ( و اختلافى در آن نيست ) و كسى را كه همنشين اوست از خدا جدا نمىسازد » . ( كتاب اللّه « 2 » تبصرون به ، و تنطقون به ، و تسمعون به ،
هامش
( 1 ) اين احتمال را « ابن ابى الحديد » و « مرحوم شارح خويى » و « محمّد عبده » برگزيدهاند .
( 2 ) « كتاب اللّه » در اين جا خبر مبتداى محذوف است و در اصل « هذا كتاب اللّه » بوده است .
بعضى نيز احتمال دادهاند كه خبر دوّم براى « ذلك » و يا عطف بيان براى خبر « ذلك » بوده باشد ولى اين دو احتمال بسيار بعيد است .