صفات جلال و جمال خدا و آيات عظمت او - كه مهمترين مباحث قرآن است - اختلافى با يكديگر ندارند و همه از آن ذات پاك جامع تمام كمالات و نامتناهى از هر جهت ، سخن مىگويند .
و جملهء « و لا يخالف بصاحبه عن اللّه » اشاره به اين است كه هيچ يك از آيات قرآن انسان را از مسير حق دور نمىسازد بلكه به سوى او پيش مىبرد . آن كس كه تمسك به قرآن جويد هرگز گمراه نمىشود و هر كس اميد به آن بندد نااميد نمىگردد .
قرآن مجيد خود را اين گونه معرفى مىكند : «
« أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً »
؛ آيا دربارهء قرآن نمىانديشند ، اگر از سوى غير خدا بود اختلاف فراوانى در آن مىيافتند » « 1 » .
سپس امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن همچون طبيبى حاذق ، و پزشكى ماهر ، به بيان دردهاى معنوى مخاطبان خود مىپردازد و اين نكته را به آنها گوشزد مىكند كه چرا و به چه علت با داشتن چنين قرآنى نتوانستيد راه خود را به سوى حق ادامه دهيد ! - بنابر اين آنچه بعضى از شارحان پنداشتهاند كه :
جملههاى بعد ارتباطى به جملههاى قبل ندارد صحيح به نظر نمىرسد - .
نخست مىفرمايد : ( گويى ) « شما در ميان خود بر خيانت و حسد و كينهورزى توافق كردهايد » ( قد اصطلحتم على الغلّ « 2 » فيما بينكم ) .
سپس مىافزايد : « و گياهان متعفن بر مزبلهء ( افكار ) شما روييده » ( و نبت
هامش
( 1 ) نساء ، آيهء 82 .
( 2 ) « غلّ » از مادّهء « غلول » يا « غلل » ( بر وزن افول و اجل ) در اصل به معنى نفوذ تدريجى و مخفيانهء آب در ريشه درختان است ، سپس از آن جا كه خيانت به صورت مخفيانه و تدريجى حاصل مىشود به آن « غلّ » ( كه معنى اسم مصدرى دارد ) اطلاق مىشود .