بسيارى از شارحان نهج البلاغه در اين جا اين سؤال را مطرح كردهاند ، كه :
بيان فوق با آنچه از بعضى از آيات و روايات استفاده مىشود سازگار نيست ، كه مرگ براى اولياء اللّه راحت و مطلوب است .
از جمله در سورهء « جمعه » مىخوانيم : «
« قُلْ يا أَيُّهَا الَّذِينَ هادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ »
؛ بگو اى يهوديان ! اگر گمان مىكنيد كه فقط شما دوستان خداييد نه ساير مردم ، پس آرزوى مرگ كنيد اگر راست مىگوييد ( تا به لقاى محبوبتان برسيد ) « 1 » » و در سورهء « واقعه » مىخوانيم : «
« فَأَمَّا إِنْ كانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ فَرَوْحٌ وَ رَيْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِيمٍ »
؛ پس اگر او ( كسى كه در آستانهء مرگ قرار گرفته ) از مقربان باشد ، در روح و ريحان و بهشت پر نعمت است » « 2 » .
بديهى است كسى كه خود را در آستانهء روح و ريحان و بهشت پر نعمت مىبيند ، از مرگ كراهت نخواهد داشت ، و در حديث مشهورى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مىخوانيم : « ليس للمؤمن راحة دون لقاء اللّه ؛ براى مؤمن در اين جا راحتى غير از لقاء اللّه ( و شتافتن به ديار باقى ) نيست » « 3 » ، همين معنا با عبارت ديگرى از امام صادق عليه السّلام نقل شده است ، فرمود : « لا راحة لمؤمن على الحقيقة إلّا عند لقاء اللّه ؛ براى هيچ فرد با ايمانى حقيقتا ( در دنيا ) راحتى نيست مگر هنگام ملاقات پروردگار » « 4 » .
و در دعاى معروف امام على بن الحسين عليه السّلام ( دعاى روز سهشنبه ) آمده
هامش
( 1 ) جمعه ، آيهء 6 .
( 2 ) واقعه ، آيات 88 - 89 .
( 3 ) شرح نهج البلاغهء ابن ميثم ، جلد 3 ، صفحهء 157 .
( 4 ) بحار الانوار ، جلد 69 صفحهء 69 .