نكته
همواره دو ديدگاه در ميان انسانها در مورد دنيا ، وجود داشته است :
پيروان اديان آسمانى دنيا را به عنوان منزلگاهى مىديدند كه بايد در مسير آخرت از آن زاد و توشه برگيرند و به كمك اين زاد و توشه به مقصد نهايى كه سعادت جاويدان در سراى آخرت است برسند .
ديدگاه دوّم ديدگاه پيروان مكتب ماترياليسم و ماديگرى ( و مذاهبى كه متمايل به آنها بودند ) مىباشد كه دنيا را تنها سرمايهء انسان ، و هدف نهايى و مقصد اصلى او مىپنداشتند و تمام نيروى ، خود را براى نيل به آن به كار مىگرفتند .
پيروان ديدگاه اوّل ، گاهى در عمل هماهنگ با پيروان ديدگاه دوّم مىشدند ، يعنى با اين كه اعتقادشان نسبت به دنيا اين بود كه وسيلهاى براى تحصيل آخرت است ولى عملشان نشان مىداد كه آن اعتقاد ، فراموش شده و دنيا را به عنوان يك هدف نهايى پذيرفتهاند .
از همين رو پيشوايان بزرگ دين ، با عبارات مختلف به آنها هشدار مىدادند تا در خواب نمانند و به بيراهه كشيده نشوند .
گاه مىفرمودند : « تجهّزوا رحمكم اللّه فقد نودي فيكم بالرّحيل ؛ آمادهء حركت شويد خدا شما را رحمت كند ، به يقين فرياد « كوچ كنيد » در ميان شما بلند است » « 1 » و گاه مىفرمودند : « النّاس عبيد الدّنيا و الدّين لعق على السنتهم ؛ مردم ( غافل ) بندگان دنيايند و دين لقلقهء زبان آنهاست » « 2 » .
هامش
( 1 ) نهج البلاغه ، خطبه 204 .
( 2 ) بحار الانوار ، جلد 44 ، صفحهء 383 .