شلّاق مىزد ولى بعد از آن در صفوف مسلمين بودند و تمام احكام اسلام از جمله ازدواج با زنان مسلمان و گرفتن سهم از بيت المال را براى آنها مجاز مىدانست ، در حالى كه اگر كسى با گناه كبيره كافر شود بايد هيچ يك از اين امور در حق او اجرا نگردد .
نكتهها
- خوارج و تكفير همه گنهكاران !
از خطبهء بالا اين نكته به خوبى استفاده مىشود كه « خوارج » معتقد بودند :
ارتكاب هر گناه كبيره ، سبب خروج از دين اسلام مىشود ، بنابر اين ، هر كس مرتكب گناه كبيرهاى شود ، اگر قبلا مسلمان بوده « مرتّد » است و محكوم به اعدام .
اين اعتقاد سخيف ، و آميخته با گمراهى شديد ، در كتب عقايد نيز ، به آنها نسبت داده شده است . آنها براى اثبات مقصود خود ، به ظاهر بعضى از آيات قرآن كه مفهوم آن را درك نكرده بودند توسّل مىجستند ، از جمله ، آيهء شريفهء 97 سورهء « آل عمران » در مورد تارك حج كه مىفرمايد :
« وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ »
و آيهء 44 « مائده » كه مىفرمايد : «
« وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْكافِرُونَ »
؛ كسى كه به حكم خدا حكم نكند كافر است » و آيهء 23 سورهء « جن » كه دربارهء همهء گنهكاران مىگويد :
« وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَإِنَّ لَهُ نارَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أَبَداً »
مىباشد .
در اين آيات ، گاه دربارهء بعضى از گنهكاران اطلاق كلمهء كفر شده و گاه تعبير به خلود در جهنم ( جاودانه در دوزخ ماندن ) كه مخصوص كافران است ديده مىشود .