چرا كه مسألهء حكميّت سبب تقويت حاكميت جبّاران شام ، شد و خونهاى شهداى « صفين » را بر باد داد و طرفداران حق را ذليل و مأيوس كرد .
به دنبال آن مىافزايد : از سوى ديگر « به خدا سوگند ! اگر آن را در پايان كار پذيرا شدم باز حق با من بود و قرآن با من است ( و به حقانيت من گواهى مىدهد ) از آن زمان كه با آن آشنا شدهام ، هرگز از آن جدا نگشتهام » ( و واللّه إن جئتها إنّي للمحقّ الّذي يتّبع ؛ و إنّ الكتاب لمعي ، ما فارقته مذ صحبته ) .
اشاره به اين كه ، هنگامى كه ديدم در ميان شما در مسألهء حكميّت چنان اختلافى افتاده كه اگر جلوى آن را نگيرم شما خودتان بر ضد يكديگر قيام مىكنيد و گروهى بر گروه ديگر شمشير مىكشد و اسباب بدبختى و رسوايى بزرگ فراهم مىشود ، اين جا بود كه مجبور شدم و حكميّت را پذيرفتم .
و آنگهى ، اگر در مسأله حكميّت قرآن ، كار را به دست كسى مىگذاشتيد ، كه هميشه با قرآن بوده و از محتواى آن كاملا آگاه است و به سراغ فرد سادهلوح و نادان و پستى همچون « ابو موسى اشعرى » نمىرفتيد ، اين توطئه خنثى مىشد ، و اگر زيانهايى داشت به حدّاقل مىرسيد ؛ اما شما هم حكميّت را بر من تحميل كرديد ، و هم ابو موسى اشعرى نادان را . و در اين دام بزرگ گرفتار شديد و حدّ اكثر زيانهاى آن را پذيرفتيد .
حال حرف حساب شما چيست ؟ آيا من بايد پاسخگوى خلاف كاريهاى شما باشم ؟ و جريمهء جرايم سنگين شما را بپردازم ؟
از آن چه در بالا گفته شد ، نكات زير روشن مىشود :
1 - امام عليه السّلام در اين بخش از سخنانش دو بار سوگند ياد كرده است . مخصوصا در بخش دوّم با تاكيدهاى بيشتر تا نشان دهد كمترين كوتاهى از ناحيه او نبوده است .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 233
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٣٣