« ( پروردگارا ! ) پاك و منزّهى ! چه بزرگ است مقام تو . ( باز هم ) منزّهى ! چه بزرگ است آنچه را كه از آفريدههايت مىبينيم ؛ و چه كوچك است هر بزرگى در برابر قدرت و عظمت تو ؛ و چه با شكوه است آنچه را از ملكوتت مشاهده مىكنيم و چقدر ناچيز است آنچه را مىبينيم ، در برابر آنچه از قلمرو حكومتت كه از ما پنهان است ! » .
( سبحانك ما أعظم شأنك ! سبحانك ما أعظم ما نرى من خلقك ! و ما أصغر كلّ عظيمة في جنب قدرتك ! و ما أهول ما نرى من ملكوتك ! و ما أحقر ذلك فيما غاب عنّا من سلطانك ! ) .
هر قدر علم و دانش بشر پيشرفت مىكند و ابزار قوىترى براى بررسى جهان آفرينش در اختيار او قرار مىگيرد ، عظمت اين عالم به طرز عجيبى در نظر ما بيشتر مىشود . به گفتهء بعضى از دانشمندان ، جهان آفرينش - تا آنجا كه ما مىدانيم - همچون كتابخانهء عظيمى است كه ميليونها كتاب داشته باشد و كرهء زمين ما با تمام تشكيلاتش ، همچون يك نقطه در يكى از صفحات كتابى از كتابهاى اين كتابخانهء بزرگ است و به گفتهء ديگرى : امروز ثابت شده كه بعضى از ستارگان آسمان به قدرى بزرگ است كه انسان را غرق در شگفتى مىكند ! ستارهاى است جزء ستارگان صورت فلكى « جوزا » كه به عنوان « ابط الجوزا » شناخته مىشود ، كه سى ميليارد برابر كرهء زمين است ! و اين تنها يكى از ستارگان بزرگ آسمان است . و چه جالب است كه امام عليه السّلام مىفرمايد آنچه از ما پنهان است ، بسيار با عظمتتر است از آنچه مىبينيم .
اين را در زمانى فرمود كه هيچ يك از اكتشافات امروز نبود و « هيأت بطلميوسى » كه جهان هستى را با نهايت حقارت مىنگريست ، بر تمام محافل علمى حكمفرما بود .
امام عليه السّلام در اين سخن ، دقيقا در سايهء قرآن مجيد حركت مىكند آنجا كه مىفرمايد :
« لَخَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ »
؛