تعبير سخن مىگويد : « آفريدگان را براى رفع وحشت تنهايى نيافريدى و براى سود خود ، آنها را به كارى وانداشتى ؛ هيچ كس از پنجهء قدرت تو نمىتواند فرار كند و آن كس را كه بگيرى از حيطهء قدرتت بيرون نمىرود ؛ معصيت گنهكاران ، از عظمت تو نمىكاهد و اطاعت مطيعان ، بر حاكميّت تو نمىافزايد . آن كس كه از قضا و قدر تو به خشم آيد ، نمىتواند فرمانت را برگرداند و آن كس كه از اوامر تو روى گرداند ، از تو بىنياز نمىشود ! » .
( لم تخلق الخلق لوحشة ، و لا استعملتهم لمنفعة ، و لا يسبقك . من طلبت ، و لا يفلتك « 1 » من أخذت ، و لا ينقص سلطانك من عصاك ، و لا يزيد في ملكك من أطاعك ، و لا يردّ أمرك من سخط قضاءك ، و لا يستغني عنك من تولّى عن أمرك ) .
آرى ؛ او از همگان بىنياز است و هر كمالى در عالم پيدا شود ، منبع اصلى و بىپايانش نزد اوست و چيزى در برابر ارادهء او نمىتواند قد علم كند . بنابر اين اگر مخلوقاتى را آفريده ، به خاطر نور افشانى و فيض بخشى است ، نه به خاطر دفع وحشت تنهايى ، يا جلب منفعت . نه عبادت عبادت كنندگان بر جلال او مىافزايد و نه اگر جملهء كائنات كافر گردند ، بر دامان كبريائيش گردى مىنشيند . آنها كه به او پشت كنند بىنياز از او نيستند و آنها كه بر قضاء و قدر او خرده گيرند ، قادر به تغيير و تبديل آن نيستند .
امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن به پنج وصف ديگر از اوصاف جمال او اشاره كرده ، مىفرمايد : « هر سرّى نزد تو آشكار است و هر پنهانى پيش تو حاضر . تو وجودى ابدى هستى كه زمان برايت نيست ؛ و پايانى هستى كه جز بازگشت به سويت راهى
هامش
( 1 ) « يفلت » از مادّهء « افلات » به معناى رهايى يافتن ناگهانى ، يا فرار كردن است و حديث معروف « عمر » كه در كتب شيعه و اهل سنّت آمده و « ابن منظور » در « لسان العرب » نيز در لغت « فلت » آن را نقل مىكند ، از همين باب است . مىگويد : « إنّ بيعة أبي بكر كانت فلتة وقى اللّه شرّها ؛ بيعت ابى بكر ناگهانى ( و بدون مطالعه ) بود ، كه خداوند شرّ آن را بر طرف ساخت . ( و جنجال و درگيرى واقع نشد ) » .