بخش چهارم
الّذي ابتدع الخلق على غير مثال امتثله ، و لا مقدار احتذى عليه ، من خالق معبود كان قبله ، و أرانا من ملكوت قدرته ، و عجائب ما نطقت به آثار حكمته ، و اعتراف الحاجة من الخلق إلى أن يقيمها بمساك قوّته ، ما دلّنا باضطرار قيام الحجّة له على معرفته ، فظهرت البدائع الّتي أحدثتها آثار صنعته ، و أعلام حكمته ، فصار كلّ ما خلق حجّة له و دليلا عليه ؛ و إن كان خلقا صامتا ، فحجّته بالتّدبير ناطقة ، و دلالته على المبدع قائمة .
ترجمه
او خدايى است كه موجودات را از كتم عدم بوجود آورده ، بى آنكه از نقشهء قبلى ديگرى اقتباس كند ، يا در آفرينش از آفريدگارى پيش از خود ، سرمشق بگيرد ، و آنقدر از ملكوت قدرت خود و شگفتىهايى كه آثار حكمتش از آن سخن مىگويد و از نياز موجودات به قدرت بر پا دارندهاى خبر مىدهد ، به ما نشان داده كه ما را بىاختيار به معرفت و شناخت او دعوت مىكند . بدين ترتيب ، ابداعاتى را آثار صنع او و نشانههاى حكمتش بوجود آورده ، كه هر يك از مخلوقاتش حجّت و دليلى بر وجود او هستند ؛ هر چند به ظاهر مخلوقى خاموشند ، ولى ( با زبان بىزبانى ، امّا با صراحت و وضوح ) از تدبير او سخن مىگويند و همواره گواه بر آفريدگارند .