نتوان كرد كه ظلمات است و بايد از خطر گمراهى ترسيد :
طىّ اين مرحله بىهمرهى خضر مكن * ظلمات است بترس از خطر گمراهى !
قابل توجّه اين كه ، در مورد آنچه در قرآن آمده امام عليه السّلام تعبير به « فرض » نموده و در مورد سنّت معصومين عليهم السّلام تعبير به « اثر » كرده است . اين تفاوت در تعبير شايد اشاره به اين حقيقت باشد كه در باب صفات خدا ، شناخت آنچه در قرآن آمده لازم و واجب است و آنچه از معصومين عليهم السّلام رسيده ، شرح و تفسير و بيانى است بر آنچه در قرآن آمده است .
سپس امام عليه السلام در ادامه اين سخن ، به نكته بسيار مهمى اشاره كرده ، مىفرمايد :
« و بدان راسخان و استواران در علم آنها هستند كه خداوند آنان را به خاطر اقرار اجمالى به تمام آنچه از آنها پوشيده است و تفسير آن را نمىدانند ، از فرو رفتن در ( عمق ) اسرار نهانى بىنياز ساخته ؛ و از اين جهت كه به عجز خويش در برابر آنچه از تفسيرش ناتوانند اعتراف دارند ، خداوند آنها را ستوده ، و ترك بحث و تعمّق را در آنچه پروردگار بر عهدهء آنان نگذاشته است « رسوخ در علم » ناميده ( و آنان را راسخان و ثابت قدمان در دانش خوانده است ) » .
( و اعلم أنّ الرّاسخين في العلم هم الّذين أغناهم عن اقتحام السّدد المضروبة دون الغيوب ، الإقرار بجملة ما جهلوا تفسيره من الغيب المحجوب ، فمدح اللّه تعالى اعترافهم بالعجز عن تناول ما لم يحيطوا به علما ، و سمّى تركهم التّعمّق فيما لم يكلّفهم البحث عن كنهه رسوخا ) .
سپس مىافزايد : « به همين مقدار قناعت كن و عظمت خداوند سبحان را با مقياس عقل خود اندازه مگير كه از هالكان خواهى بود » . ( فاقتصر على ذلك ، و لا تقدّر عظمة اللّه سبحانه على قدر عقلك فتكون من الهالكين ) .
در حقيقت امام عليه السّلام در اينجا به آن كس كه دربارهء صفات خدا سؤال كرده بود ،