جهت كه به عجز خويش در برابر آنچه از تفسيرش ناتوانند اعتراف دارند خداوند آنها را ستوده و ترك بحث و تعمّق در آنچه پروردگار بر عهدهء آنان نگذاشته است را رسوخ در علم ناميده ( و آنان را راسخان و ثابت قدمان در دانش خوانده است ؛ ) به همين مقدار قناعت كن و عظمت خداوند سبحان را با مقياس عقل خود ، اندازه مگير كه از هالكان خواهى بود .
شرح و تفسير ببين خداوند چگونه خود را معرّفى كرده
در اين بخش از خطبه ، امام عليه السّلام به يك قاعدهء كلّى و يك اصل مهم و جاودانى در فهم صفات خداوند اشاره فرموده ، كه اگر همه مطابق آن حركت كنند ، اختلافات مربوط به صفات خداوند بر طرف خواهد شد ؛ مىفرمايد : « اى كسى كه از صفات خدا سؤال كردى ! درست بنگر ، آنچه را قرآن از صفات او بيان كرده از آن پيروى كن ، و از نور هدايتش روشنايى بگير ، و آنچه را شيطان ، فرا گرفتنش را به تو تكليف مىكند از امورى كه در كتاب خدا بر تو واجب نشده و اثرى از آن در سنّت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و ائمّه هدى نيامده است ، علمش را به خداوند واگذار ، كه اين نهايت حقّ خدا بر تو است ! » ( فانظر أيّها السّائل ! فما دلّك القرآن عليه من صفته فائتمّ به ، و استضىء بنور هدايته ، و ما كلّفك الشّيطان علمه ممّا ليس في الكتاب عليك فرضه ، و لا في سنّة النّبيّ صلّى اللّه عليه و آله و أئمّة الهدى أثره ؛ فكل علمه إلى اللّه سبحانه ، فإنّ ذلك منتهى حقّ اللّه عليك ) در واقع ، امام عليه السّلام وظيفهء همگان را در برابر معرفت صفات خدا روشن ساخته و آن اينكه بايد صفات او را در پرتو هدايتهاى قرآن و سنّت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و ائمّهء معصومين عليهم السّلام فرا گرفت و استبداد به رأى و تكيه بر افكار محدود انسانى در خصوص اين مسأله به هيچ وجه مجاز نيست و جزو وسوسههاى شيطانى محسوب مىشود ؛ چرا ؟