اين تشبيه اشاره به اين است كه فتنهء بنى اميّه در آن زمان به طور كامل خاموش مىشود و پايان مىگيرد ؛ زيرا هنگامى كه پوست را از گوشت جدا مىكنند ذرّهاى از پوست را بر گوشت رها نمىسازند و شكل و قيافه حيوان ذبح شده به طور كامل دگرگون مىشود .
امّا اين كار به دست چه كسانى انجام مىشود و چگونه صورت مىگيرد ؟ امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن اشاره سربستهاى به آن كرده چنين مىفرمايد : « اين كار به وسيلهء كسانى انجام مىشود كه خوارى را بر آنها تحميل مىكنند و آنها را ( به سوى مرگ و نيستى مىرانند ) و جام تلخ بلا را در كامشان فرو مىريزند ؛ جز ضربهء شمشير چيزى به آنها نمىدهند و جز لباس ترس و وحشت بر آنها نمىپوشانند ! » ( به من يسومهم خسفا « 1 » ، و يسوقهم عنفا ، و يسقيهم بكأس مصبّرة لا يعطيهم إلّا السّيف ، و لا يحلسهم « 2 » إلّا الخوف ) .
تعبير به « مصبّرة » كه از ريشهء « صبر » گرفته شده و مىدانيم « صبر » ( بر وزن خشن ) گياهى است بسيار تلخ ، اشاره به اين است كه « بنى اميّه » در حكومت « بنى عبّاس » تلخترين و ناگوارترين زندگىها را خواهند داشت و جملهء « لا يعطيهم . . . » تأكيدى است بر اين معنا كه هر كدام از « بنى اميّه » در چنگال « بنى عبّاس » گرفتار شوند ، از دم شمشير گذرانده خواهند شد و آنها كه موفّق به فرار شوند ، در ترس و وحشت عميقى خواهند بود ! ! در پايان اين فراز مىفرمايد : « در آن زمان قريش ( اشاره به گروه بنى اميّه است ) دوست دارد ، دنيا و آنچه را در دنيا است از دست بدهد ، تا يك بار ديگر مرا ببيند ( و
هامش
( 1 ) « خسف » به معناى پنهان گشتن ، مخفى شدن و فرو بردن است و به تناسب ، به معناى ذلّت نيز آمده است و در خطبهء بالا به همين معنا است .
( 2 ) « يحلس » از مادّهء « حلس » ( بر وزن فلس ) به معناى پوشاندن است و به حلّى كه بر حيوان مىپوشانند ، « حلس » ( بر وزن حرص ) اطلاق مىشود .