بروياند » . ( ثمّ لم يدع جرز « 1 » الأرض الّتي تقصر مياه العيون عن روابيها ، « 2 » و لا تجد جداول الأنهار ذريعة إلى بلوغها ، حتّى أنشأ لها ناشئة سحاب تحيي مواتها ، و تستخرج نباتها ) .
جالب اينكه امام عليه السّلام به اقسام سهگانهء آبيارىها در اين بحث كوتاه اشاره كرده :
آبيارىهايى كه به طور طبيعى به وسيلهء چشمههاى پر آب صورت مىگيرد و آبيارىهايى كه از طريق كشيدن جدولهاى مختلف و هدايت آب نهرهاى طبيعى ، از طريق اين جدولها ، به مناطقى كه آب از دسترس آن بيرون است ، صورت مىگيرد و آبيارى از طريق باران كه از همه مهمتر است ؛ چرا كه در زمين مناطقى وجود دارد كه جز به وسيلهء آب باران آبيارى نمىشود و اين مناطق بسيار زياد است ؛ اگر ابرها مأموريّت آبيارى اين مناطق را نداشتند . قسمت عمدهء روى زمين خشك و مرده بود . اضافه بر اين ، شكّى نيست كه نهرها و چشمهها نيز از آب باران مايه مىگيرند كه « اگر باران به كوهستان نبارد بسالى دجله گردد ، خشك رودى » .
به هر حال ، خداوند اين مأموريت مهم را بر دوش ابرها نهاده است .
امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن شرح اين مطلب را به زيباترين وجهى بيان فرموده است . مىگويد : « خداوند قطعات درخشنده و پراكنده و جداى ابرها را به هم پيوست ، تا درياهايى از آب كه در ابرها نهفته بود ، سخت به حركت درآمد ( و آمادهء نزول شد ) و برق در اطرافش درخشيدن گرفت و از درخشندگى آن در ابرهاى سفيد كوه پيكر و متراكم ، چيزى كاسته نشد ( و همچنان ادامه يافت ) در حالى كه ( از شدّت سنگينى ) به زمين نزديك شده بود . در اين هنگام ، باد جنوب باران را همچون شيرى از پستان
هامش
( 1 ) « جرز » به زمينى گفته مىشود كه گياه از آن قطع شده و در اصل از « جزر » ( بر وزن غرض ) به معناى قطع كردن و بريدن گرفته شده است .
( 2 ) « روابى » جمع « رابيه » از مادّهء « ربوّ » ( بر وزن غلوّ ) به معناى افزايش و نموّ است و در اينجا به معناى بلندىهاى زمين ( تپهها ) مىباشد .