عاجزند ؛ يا اينكه تعبيرات فوق كنايه از آن است كه فرشتگان الهى با آن همه قرب و عظمت و غرق عبادت و تسبيح بودن نيز ، قادر به درك كنه ذات و صفات خدا نيستند و عظمت پروردگار را جز به مقدار توان خود درك نمىكنند .
به تعبير ديگر اگر اين جملهها را بر ظاهرشان حمل و تفسير كنيم نشان مىدهد كه در آسمانها مراكزى است كه از قداست و نورانيّت بيشترى برخوردار است ( در رواياتى نيز به اين معنا اشاره شده است ) « 1 » .
همانگونه كه در روى زمين نيز مراكزى همچون كعبه و بيت المقدّس وجود دارد كه همواره مورد احترام بوده ، بىآنكه محلّى براى ذات پاك خدا باشد .
و اگر بر معناى كنايى حمل و تفسير شود ، دليل بر اين است كه فرشتگان با تمام عظمتى كه دارند در مقام قرب پروردگار ، به جايى مىرسند كه از آن فراتر نمىروند ؛ بلكه عظمت و نور پروردگار ، آنها را از گذشتن از آن مرز مانع مىگردد .
هامش
( 1 ) رجوع شود به بحار الانوار ، جلد 55 ، كتاب « السماء العالم » ، باب 5 ( الحجب و الأستار و السّرادقات ) صفحهء 39 .