به تعبير ديگر : او به قرآن ، به عنوان يك دستورالعمل تمام عيار زندگى نگاه مىكند ، نه يك وسيله براى توجيه عقايد و افكار خويش ، به عكس آن گروهى كه ، دم از پيروى قرآن مىزنند ، ولى هميشه تلاش مىكنند آياتى را بيابند كه با خواستهء آنها بهتر مىسازد و به مصداق
« نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَكْفُرُ بِبَعْضٍ »
« 1 » آنچه را با تمايلات آنها سازگار نيست ، به كلّى فراموش مىكنند و اگر ظاهر قرآن مطابق ميلشان نيست ، رو به باطن قرآن ( البتّه باطن از ديدگاه خودشان ) مىآورند ، و اگر باطن ، هماهنگ با خواستهء آنان نباشد ، رو به ظاهر مىآورند ، اينان منحرفانى هستند كه هرگز به قرآن ، به عنوان يك كتاب هدايت و رهبر و راهنما ايمان نياوردند ، آنها در واقع خداپرست نيستند ، بتپرستاند ! يعنى هوا و هوسها و افكار انحرافى خويش را ، پرستش مىكنند ، « تفسير به رأى » كه در روايات اسلامى ، شديدا از آن نهى شده ، نيز شاخهاى از بتپرستى و شرك خفى است ، اينها كجا و عالم مخلص كجا ؟ آن عالمى كه تمام وجودش ، در اختيار قرآن ، و دلباخته و دلدادهء قرآن است .
هامش
( 1 ) سورهء نساء ، آيهء 150 .