حجابهاى هواپرستى و پيدا كردن راه و شناخت علامتها و نشانهها و عبور از درياى متلاطم شهوات و چنگ زدن به محكمترين دستگيرههاى هدايت كه قرآن مجيد و كلمات معصومين و راسخان در علم است ، سبب مىشود كه اين بندهء خالص به مقام « حقّ اليقين » برسد ، چشم حقبينش گشوده شود و جهان غيب را با چشم دل ، همچون آفتاب ببيند و اين بالاترين افتخار و موهبتى است كه نصيب انسانى مىشود و برترين پاداشى است كه به راهيان راه حق داده مىشود .
در قسمت قبل ، سخن از سلوك راههاى صاف و محكم ( سلك سبيلا جددا ) و گشودن چشم ، به روى حقايق بود ( نظر فأبصر ) و در اين بخش نيز هر دو ، با تعبير ديگرى تكرار شده است و فرمود : ( قد أبصر طريقه و سلك سبيله ) ، ولى همان گونه كه در بالا گفته شده ، در بخش سابق از جنبههاى عملى سخن مىگويد و در اين بخش ، از جنبههاى علمى ، يعنى شناخت راه و گام نهادن در طريق روشن و مطمئن ، در هر دو قسمت لازم است .
نكته
برترين موهبت الهى
امام عليه السّلام در اين بخش از سخنان خود ، به چيزى اشاره فرموده كه خمير مايهء تمام سعادتها است و نيروى محرّك انسان به سوى همهء خوبىها است ، تحمّل شدايد را بر انسان ، آسان مىدارد و او را به يك وجود شكستناپذير مبدّل مىكند ، در يك جا با تعبير « فظهر مصباح الهدى في قلبه » ( چراغ هدايت در قلبش روشن شده ) و در تعبير ديگر با جملهء « فهو من اليقين على مثل ضوء الشّمس » ( ايمان او همانند نور