مگر اينكه لطف خداوند شامل حال كسى شود و آن لطف هم بىحساب نخواهد بود .
آنچه در اين بخش از خطبه آمده است ، در واقع هماهنگ است با آيات قرآن مجيد ، كه پيرامون مجازاتهاى دوزخ سخن مىگويد . در مورد شعلههاى سوزان آتش دوزخ در آيهء 6 و 7 سورهء ملك مىخوانيم :
« وَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ عَذابُ جَهَنَّمَ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ إِذا أُلْقُوا فِيها سَمِعُوا لَها شَهِيقاً وَ هِيَ تَفُورُ »
؛ براى كسانى كه به پروردگارشان كافر شدند ، عذاب دوزخ است و بدفرجامى است ، هنگامى كه در آن افكنده شوند صداى وحشتناكى از آن مىشنوند و اين در حالى است كه دوزخ پيوسته مىجوشد . » دربارهء فريادهاى آتش دوزخ در آيهء 12 سورهء فرقان مىخوانيم :
« إِذا رَأَتْهُمْ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ سَمِعُوا لَها تَغَيُّظاً وَ زَفِيراً »
؛ هنگامى كه اين آتش ، آنان را از مكانى دور ببيند ، صداى وحشتناك و خشم آلودش را كه با نفس زدن شديد همراه است ، مىشنوند . » در مورد عدم آرامش براى دوزخيان در آيهء 75 سورهء زخرف مىفرمايد :
« لا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَ هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ »
؛ هرگز عذاب آنها تخفيف نمىيابد و در آنجا از همه چيز مأيوسند .
در مورد عدم وجود يار و ياور در برابر آن بلاهاى عظيم ، در آيهء 10 سورهء طارق مىفرمايد :
« فَما لَهُ مِنْ قُوَّةٍ وَ لا ناصِرٍ »
؛ و براى او هيچ نيرو و ياورى نيست . » و در مورد عدم امكان دستيابى به مرگ آرامبخش در آيهء 77 سورهء زخرف مىفرمايد :
« وَ نادَوْا يا مالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنا رَبُّكَ قالَ إِنَّكُمْ ماكِثُونَ »
؛ آنها فرياد مىكشند : اى مالك دوزخ ( اى كاش ) پروردگارت ما را بميراند ( تا آسوده شويم ) مىگويد : شما در اينجا ماندنى هستيد .
و آيات ديگر . . . ، اينها به خوبى نشان مىدهد كه سخنان امام عليه السّلام در سايهء وحى آسمانى حركت مىكند .