انوار الهى و هدايتهاى ربّانى كنار زده مىشود و از سوى پنجم : درهاى توفيق ، براى رياضت نفس ، به كار گرفتن انديشه ، و استفاده از چراغ پر نور معرفت پروردگار ، در مدّت نسبتا طولانى به روى آنها گشوده شده است .
بنابراين ، هر كس به مقصد نرسد ، يا در دام شياطين گرفتار شود و يا امواج سهمگين گناه او را در كام خود فرو برد ، مقصّر خود اوست و بايد به خويشتن نفرين كند ! كه همه چيز براى سعادت او آماده شده بود ، ولى همه را ناديده گرفت و در قعر « چاه طبيعت » باقى ماند و « به كوى حقيقت گذر نكرد » . بنابراين ، اگر در قيامت به آنها گفته شود :
« أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَنْ تَذَكَّرَ وَ جاءَكُمُ النَّذِيرُ فَذُوقُوا فَما لِلظَّالِمِينَ مِنْ نَصِيرٍ »
؛ آيا شما را به اندازهاى كه هر كس اهل تذكّر باشد در آن مدّت متذكّر مىشود ، عمر نداديم و انذار كنندهء ( الهى ) به سراغ شما نيامد ؟ اكنون بچشيد كه براى ظالمان ياورى نيست « 1 » جاى تعجّب نيست .
نكته
دنيا ميدان ورزيدگى و آزمايش است
در گذشته بازار مسابقه اسب سوارى مانند امروز ، داغ ، يا از آن داغتر بود و سواركاران براى اينكه به پيروزى برسند ، ناچار به انجام تمرينهاى سختى بودند كه اسبها و خود آنها آمادگى كافى براى ميدان مسابقه پيدا كنند و از آنجا كه اين تمرينها سبب لاغرى و ورزيدگى اسبها مىشد ، به ميدان تمرين در عرف عرب « مضمار » گفته مىشد ( و « جياد » نيز به معناى اسبهاى خوب و باارزش است ) .
هامش
( 1 ) سورهء فاطر ، آيهء 37 .