ألا إنّ الدّنيا دار ، لا يسلم منها إلّا فيها ، و لا ينجى بشيء كان لها : ابتلى النّاس بها فتنة ، فما أخذوه منها لها أخرجوا منه و حوسبوا عليه ، و ما أخذوه منها لغيرها قدموا عليه و أقاموا فيه ، فإنّها عند ذوي العقول كفيء الظّلّ ، بينا تراه سابغا حتّى قلص ، و زائدا حتّى نقص .
ترجمه
بدانيد ! دنيا سرايى است كه جز در خودش ( و از طريق بهرهگيرى صحيح ) از آن سالم نتوان ماند و با امورى كه مخصوص دنياست ، از آن نجات نتوان يافت : انسانها به وسيلهء آن آزمايش مىشوند ، آنچه از دنيا را به خاطر دنيا بدست آورند از آن جدا مىشوند و حساب آن را ، بايد پس بدهند و آنچه را از دنيا براى غير اين جهان بدست آورند به آن خواهند رسيد و در آن خواهند ماند ، چرا كه دنيا در نظر خردمندان همچون سايهء بعد از زوال است ، در حالى كه آن را گسترده مىبينى ناگهان جمع مىشود و در حالى كه فزونى مىيابد ( با فرا رسيدن شب ) نقصان مىپذيرد .