بخش اوّل
أتزعم أنّك تهدي إلى السّاعة الّتي من سار فيها صرف عنه السّوء ؟ و تخوّف من السّاعة الّتي من سار فيها حاق به الضّرّ ؟ فمن صدّقك بهذا فقد كذّب القرآن ، و استغنى عن الاستعانة باللّه في نيل المحبوب و دفع المكروه ، و تبتغي في قولك للعامل بأمرك أن يوليك الحمد دون ربّه ، لأنّك - بزعمك - أنت هديته إلى السّاعة الّتي نال فيها النّفع ، و أمن الضّرّ ! !
ترجمه
آيا گمان مىكنى كه مىتوانى به آن ساعتى رهنمون شوى كه هر گاه كسى در آن ساعت حركت كند ، با حادثهء بدى روبهرو نخواهد شد ؟ و از آن ساعت بر حذر دارى كه هر كس در آن حركت مىكند ، زيان مىبيند ؟ كسى كه تو را در اين گفتار تصديق كند قرآن را تكذيب كرده ( چرا كه قرآن همه اين امور را از سوى خدا مىداند ) و از يارى جستن از خدا در رسيدن به هدفهاى مطلوب و مصون ماندن از حوادث ناخوشايند ، خود را بىنياز مىپندارد . تو مىخواهى با اين ادّعا كسانى كه به دستورت عمل مىكنند ، تو را ستايش كنند نه پروردگار خود را ، زيرا - به گمان خود - تو او را به ساعتى كه در آن به مقصود مىرسد و از زيان بر كنار مىماند ، هدايت كردهاى ! ( چه پندار باطلى ! )