شخص منجّم فرمود : « اگر به من خبر رسد كه بعد از اين ، تو به اين گونه مسايل نجومى ، عمل مىكنى تو را به زندان ابد خواهم فرستاد و مادام كه قدرت در دست من است ، از بيت المال محرومت مىكنم » .
سپس امام عليه السّلام در همان ساعتى كه منجّم او را نهى كرده بود ، حركت كرد و پيروز شد و به مقصود خود رسيد . بعد فرمود : « اگر ما در همان ساعت كه منجّم سفارش كرده بود حركت مىكرديم ، مردم مىگفتند : به خاطر حركت در آن ساعت كه منجّم گفته بود پيروز شد ، بدانيد محمّد صلّى اللّه عليه و آله منجّم ( و پيشگويى ) نداشت و ما هم بعد از آن نداشتيم ، با اين حال خداوند سرزمينهاى كسرا و قيصر را براى ما گشوده . اى مردم ! توكّل بر خدا كنيد و بر او اعتماد نماييد ، او شما را از غير خود بىنياز مىكند . » از آنچه در بالا گفته شد روشن مىشود كه محتواى اين خطبه به طور اجمال نفى صحّت پيشگويىهاى منجّمان است و آن را در تضادّ با توحيد پروردگار مىشمرد و يا به تعبير ديگر : ادّعاهايى را كه منجّمان در پيشگويىهاى خود دارند در زمرهء مسايل خرافى شمرده و آن را در تضادّ با قرآن مىداند و مردم را از گرايش به چنين افكارى باز مىدارد و اساس پيروزى را توكّل بر خداوند و تكيه بر ذات پاك او ذكر مىكند .
اين خطبه در واقع از دو بخش تشكيل شده ، كه بخش اوّل خطاب به آن منجّم است و بخش دوم خطاب به مردم .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 269
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٦٩