بىنيازى و غنا را بايد در درون جان جست ، كه تا جان آدمى سيراب و بىنياز نگردد اگر تمام جهان را به او دهند ، باز هم تشنه است و همچون مبتلايان به بيمارى استسقا ، پيوسته در طلب آب است ، امّا اگر روح او با معرفت الهى ، سيراب گردد در نظرش « جهان و هر چه در آن است ، سهل و مختصر است » ! يا هنگامى كه در دعاى « ندبه » مىخوانيم :
« و اجعل صلاتنا به مقبولة و ذنوبنا به مغفورة و دعائنا به مستجابا و اجعل أرزاقنا به مبسوطة و همومنا به مكفيّة و حوائجنا به مقضيّة »
مىفهميم كه بدون درك حقيقت ولايت ، تمام درها به روى ما بسته است ، قبول نماز ما ، آمرزش گناه ما ، اجابت دعاى ما ، گسترش روزى ما و بر طرف شدن سايه شوم اندوهها ، در پرتو نور ولايت حاصل مىگردد . چه حقيقت بزرگى ؟ ! . . . و هزاران نكته ديگر .
و اگر به دعاى مورد بحث مراجعه كنيم ، مىبينيم كه على عليه السّلام ضمن چهار جملهء پرمعنا ، در واقع يك دوره درس اخلاق و فضايل انسانى را شرح داده و از رذايل اخلاقى كه سبب سقوط انسانها مىشود ، آنها را بازداشته است . آرى دعاهاى معصومين عليهم السّلام همواره درس تربيت و پيام انسانساز و ره توشهء سالكان الى اللّه است .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 266
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٦٦