خطبهء 62 « 1 » و من كلام له عليه السّلام لمّا خوّف من الغيلة
« 2 » اين سخن را هنگامى ايراد فرمود كه امام را تهديد به قتل و ترور كردند و إنّ علىّ من اللّه جنّة حصينة ، فإذا جاء يومي انفرجت عنّي و أسلمتني ، فحينئذ لا يطيش السّهم ، و لا يبرأ الكلم .
ترجمه
من از سوى خدا سپر محكمى دارم كه مرا از حوادث ( خطرناك ) حفظ مىكند و
هامش
( 1 ) سند خطبه : بخش اوّل اين سخن را « ابن كثير » در « البداية و النهاية » از كتاب « ابىداود » نقل كرده و « ابىداود » كسى است كه حدود صد و سى سال قبل از « سيّد رضى » دار فانى را وداع گفت و بعد از « سيد رضى » ، « زمخشرى » در « ربيع الأبرار » با تفاوتى نقل كرده و اين تفاوت نشان مىدهد كه آن را از غير « نهج البلاغه » گرفته است . و همچنين « آمدى » در « غرر الحكم » در حرف « الف » آورده است . ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 42 ) .
در كتاب « صفّين » « نصر بن مزاحم » كه در قرن دوم هجرى مىزيسته نيز ، اين خطبه آمده است ( نهج البلاغه ، چاپ جامعهء مدرّسين ) .
( 2 ) « غيله » به معناى كشتن غافلگيرانه است و « اغتيال » به معناى كشتن توأم با نيرنگ نيز آمده و گاه آسيبزدنهاى بدنى كمتر از قتل ، به صورت غافلگيرانه ، از مصاديق آن شمرده شده است .